Mimowolnie

[Leokadia_Koryncka]

Czy to ma być poemat, czy też wiersz strzelisty?
Jest takie miasteczko gdzieś na Podkarpaciu.
Zwą go Niebylec, jakby Nigdy – Przenigdy.
Byłam tam przez chwilę i dostałam w spadku.

Zimową porę, jej wiersz mało zgrabny,
wiadomość, że pięćset lat mija,
gdy pierwsi Niebylczan i Niebylczanka w nawyk,
popadli tu właśnie rodząc kolejnego synka.

Ech góry, jak córy, rodzaj żeński nijaki,
„Jany” muzykanci, podań sto tysięcy,
dwubarwne – w zieleni i w bieli wyblakłej,
góry i doliny, kroków coraz więcej…

W Paryżu na ulicy Niebyleckiej,
spotkać się wieczorem, chyba to poemat,
lecz może tak właśnie powstawały wiersze,
dlatego tu wracam i oczy przecieram.

Kościół nieco zszarzał. Jan i Maria – niezmienni.
Na dzwonnicy znów usiadł mój znajomy – księżyc.
Mówią mi tylko – wracaj, zechciej przeżyć,
tę ciszę w zbliżających się pszenic.

Nasze miasteczko – trwaj przez tysiąclecia.
Otwieraj przed nami co zapomniane.
I życzmy sobie, by nie powstał poemat,
jeśli omija przygarbioną „Matkę”.

[Magda_Tara]

na pierwsze podejście - miodzio!
nakarmię wiewiórki na Powązkach i wrócę
:**
to się zaczytam!
nara, Lońka!
;))

i znów jestem i pięknie o małej ojczyźnie, umiesz Ty, Leoś zaśpiewać, umiesz
:*

[Grażyna_Kudła]

fajny klimat w Twoim wierszu, Leo; ciepło i serdecznie o ojczyźnie bez zbędnego patosu
pozdrawiam, Grażyna
:)

[Leokadia_Koryncka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Mag; dzięki za sympatyczny komentarz:))

serdecznie i buziak!!

Leon:)

[Leokadia_Koryncka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Grażynko; dzięki za ciepło o klimacie małej...
serdecznie - Leo.