sto lat samotności

[chlopiec]

Świat jest piękny za oknem, Urszulo Amaranto,
rozciąga się wokół nas niczym nasz dom,
wielki jak nasza wieś i okrągły jak Twój brzuch;
otwórzmy więc dach i zakreślmy krąg.


Złączeni nieubłaganym losem jak dwie połówki klepsydry,
obejmiemy w posiadanie zagajnik i patio;
będziemy nawadniać nasiona i ujarzmimy dzikie bestie,
których nie widziały jeszcze upiory Macondo.


I napiszemy nowe legendy,
których nie znają Cyganie Starego Świata.


Chłodny cień opada na nasze spocone ciała
i czujemy się w cień ubrani;
strojna w papuzie pióra zamykasz oczy
i miażdżysz skorpiona.


Zrywa się wtedy zachodni wiatr,
a smok budzi się ze snu.

[Marek_Dziekan]

Już kiedyś przymierzałem się do Marqueza, po przeczytaniu tego wiersza będę musiał potraktować poważnie to moje przymierzanie się i w końcu przeczytać przynajmniej ,,Sto lat samotności". podobało mi się. Pozdrawiam.

P.S. Dodam wiersz do ulubionych aby po przeczytaniu książki do niego powrócić.

[Marek Konarski]

Złączeni nieubłaganym losem jak dwie połówki klepsydry

i czujemy się w cień ubrani

Bez tych dwóch wersów. Pierwszy - banalny, drugi - zbędny w kontekście wersu poprzedzającego i negujący wers następny (skoro ubrana w cień, to nie strojna w papuzie pióra).

[Marek_Dziekan]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ponieważ nie czytałem książki a zakładam z wypowiedzi, że ty również nie to trudno jest się autorytatywnie wypowiadać. Z tekstu wyraźnie widać, że nie można ślepo łączyć fragmentu:

,,Chłodny cień opada na nasze spocone ciała
i czujemy się w cień ubrani;

z fragmentem

,,strojna w papuzie pióra zamykasz oczy
i miażdżysz skorpiona."

myślą o ubraniu, a o osobie. Wydaje mi się drogi Marku, że twój sposób rozumienia jest nietrafny.

[Marek Konarski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ponieważ nie czytałem książki a zakładam z wypowiedzi, że ty również nie to trudno jest się autorytatywnie wypowiadać. Z tekstu wyraźnie widać, że nie można ślepo łączyć fragmentu:

,,Chłodny cień opada na nasze spocone ciała
i czujemy się w cień ubrani;

z fragmentem

,,strojna w papuzie pióra zamykasz oczy
i miażdżysz skorpiona."

myślą o ubraniu, a o osobie. Wydaje mi się drogi Marku, że twój sposób rozumienia jest nietrafny.

Źle zakładasz, czytałem książkę.
Ubranie i wystrojenie funkcjonują w bezpośredniej bliskości, dlaczego nie miałbym łączyć ich znaczeniowo ?
Określenie : czujemy się w cień ubrani, sugeruje doznanie tak intensywne, że wykluczające inne "ubraniowe" doznania.

[Marek_Dziekan]

@ Marek Konarski

Zwracam honor jeśli czytałeś książkę. Chodzi mi raczej o coś innego. Te dwa fragmenty oddziela średnik dlatego łączyłem je z osobą nie koniecznie będącą w tej samej sytuacji w pierwszej i drugiej części zwrotki. Nie wiem tylko o co chodzi z tym skorpionem, ale zapewne się dowiem jak przeczytam książkę. Ty powinieneś to już wiedzieć.

[Anna_Myszkin]

Gładko się czyta, słowa ładnie podsuwają obrazy - podoba mi się. Pozdrawiam :)

[Zjajami_Baba]

ooo, ładne to inne niż inne
cudnie brzmiące te wszystkie "Maconda"

[chlopiec]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Czemu zbędny w kontekście? Tą parę łączy nie tylko dziecko, które nosi jej łono, choć oboje tego nie wiedzą... ( i tu można się do mnie przyczepić. ).

można być ubranym w szlafrok, i przystrojonym w melonik.
czy zrobić strojna ->przystrojona?

pozdrawiam komentatorów ; )

chłopiec.

[Magda_Tara]

późno, ale jestem, zaintrygowana "przeznaczeniem"

znakomity