Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Nie wiem, ile w tym było ironii :D ale może się skuszę!
Co prawda moje prozatorskie próby widziało kilka osób, ale jedynie prywatnie, nie publikowałem niczego w dziale "proza" - a może warto?
Pozdrawiam
Wuren
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




coś mi się wydaje, że przymiotniki utworzone od nazw własnych piszemy małymi lietarmi
np: język polski, wazon chiński...typy boże (tu zdaje się "boże" funkcjonuje jako przymiotnik?)
typy jakie? - boże ...
ale mogę się mylić

pozdrawiam
pomylona
Opublikowano

...No, w końcu....Kocie, sił mi dodajesz, bo jak widzę takie bzdety wypisywane przy okazji, podobno, oceny wiersza, to się mię w środku gotuje...;-)...Żeby jeszcze było o co...A fakt pozostaje faktem, że słowo "boże" w tym przypadku było, jest i pozostanie przymiotnikiem. I tak zmarnowana cała wirtualna strona na niepotrzebne bicie piany. A wiersz jako taki ucieka gdzieś, nie wiadomo w ogóle, czy potrzebny, chyba jako pretekst co poniektórym...;-))...Dla mnie niezły wierszyk...;-)))...
...Pozdrawiam harcerskim " Ahoj"...;-))

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Ha! przymiotnik, czy może jednak rzeczownik w wołaczu?

Dziękuję za czas i włączenie się do dyskusji - jednak eksperyment wywołał odzew :)
Cieszę się, że niezły ;)
Pozdrawiam
Wuren
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



...to korzysta z ogólnych zasad poprawnej pisowni, tj. gramatyki, ortografii, interpunkcji itd.



Przepraszam Panie Pioe... A od kiedy zasadami interpunkcji jest pisanie "Bóg" z wielkiej litery?? To tylko i wyłącznie sumienie i "zasadność" autora. Jeśli nie mam do Boga szacunku, to też mam pisać z wielkiej litery, bo tak wypada? Proszę wybaczyć, ale dla osoby niewierzącej zazwyczaj "Bóg" to tylko słowo, więc czemu ma się do niego odnosić tak samo jak osoba wierząca? Może trochę tolerancji i szacunku dla przekonać innych...

Acha... I moim zdaniem powinno się rozgraniczyć moderację i krytykę. Moderacja powinna być od zachowania porządku. A komentować powinni zwykli uzytkownicy...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Chcesz się umówić? Zapewne na partyjkę preferansa :) Śliczny wiersz.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Wow! Jestem niebieski.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Poetyckich dusz nie trzeba siać, ani też rodzić w bólach i mękach. Wychowywać, hodować pod parnym kloszem, by wydały owoc cierpki w smaku. Odbijający się palącą zgagą. Trujący wręcz dla serc i myśli.     Poeci to kamienie  pozostałe na krańcach ugorów. Przysypane piachem,  zaplątane w powój i oset. Ukryte w cieniu  rozplenionych, strzelistych pokrzyw. Rdestów i krwawników. Łaskotane liśćmi paproci. Zasłuchane w opowieści wichru. W pieśni chóru chmur, zwiastujących ciepłe, letnie burze.     Niezauważone, nieważne, nieistotne. I przez to twarde i nieustępliwe. Nie straszny im skwar ani deszcz. Mróz kąśliwy i mokry śnieg. Są przerzucani i kopani. Bez prawa do miejsca, które nazwali by domem. Azylem dla spokojnego bytu. Niełatwa to rola. Są tacy, którzy pękają. Obracają się w kruchy proch. Bo są zbyt czuli, lub biorą na siebie więcej  niż ktokolwiek mógłby znieść.     Są jednak kamienie zbyt ciężkie i stare. Olbrzymie głazy ostałe od pokoleń, na straży szlaków, mogił czy duktów. Stoją na bagnistych i leśnych rozstajach w płaszczach z mrocznego mchu. Ich żywot spisały,  solne naloty na powierzchni. Zapytane, nie odpowiedzą. Zaczepione, będą milczeć jak grób. Pogłaskane czule, będą zimne jak trup.     Ich czas minął. Ich cywilizacja odeszła. A poezja stała się tajemnicą. Wierzą tylko w upływający czas. Mówi się, że widziały pierwszą śmierć i dożyją zapewne finalnej zagłady.     Ja już dawno rozpadłbym się, klnąc i pomstując na poboczu rowu. Lecz mieszkam w samotni prawdziwej. Gdzieś w środku kniei niczyjej. I mam się świetnie. Milcząc, zimną stagnacją. Gdybym miał jeszcze serce sprawne to biłoby dla kogoś teraz. Krusząc mnie, niszcząc i ośmieszając. Drwiąc ze mnie bez litości. Tylko dlatego, że kocham siebie. A nienawidzę pustego uczucia do człowieka i jego ułomnych słabości.      
    • @Berenika97 Wierszyk  nieskomplikowany, to nie mogłem się powstrzymać i tytułem przymóżdżyłem ;) Heidegger mówił o 'Sein zum Tode' i chociaż nie mam aparatu aby naprawdę zrozumieć tego faszystę, to poetycko jest to bardzo inspirujące. Ale wszystko, co napisałaś - może z tego wynikać. Dziękuję.
    • @KOBIETA   Dominika...     Doprecyzuj, jeśli nie wypada to na priv.    
    • @Berenika97

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...