Rozterki

[Gryf]

Codzienna szarość wolę pożera,
Barwy radości wyblakły zwątpieniem.
Ubrany w przymus słów dotrzymuję,
Dawne intencje zostały wspomnieniem.

Oczy spuchnięte troski ciężarem,
Blask swój straciły rozczarowaniem.
Sztandar idei podarły słabości,
Zostały szczątki wiatrem targane.

Skrzydlaty rycerz odrzucił zbroję,
Na mieczu wsparty szuka natchnienia.
Myśli ulotne opadły bezwładne,
Nic nie rozbudzi dawnego istnienia.

Niebo okryte całunem ciszy,
Szuka promienia gwiazdy nadziei.
Mały ogienek jeszcze się pali,
On jest zbawieniem pośród zawiei.

[Gabriel Davis]

Dzięki za ten wiersz!
Rozbudził we mnie przemyślenia natury egzystencjalnej odnośnie wierności ideałom i konieczności ciągłego konstytuowania wyznawanych wartości. Dobrze, że nadzieja nie umarła w Twoim wierszu.
Zmaganie jest piękne, ale i niebezpieczne.
Pozdrawiam serdecznie: G. Davis

[Dyziek_ka]

Ten ostatni kamień domina jeszcze stoi, jeszcze światełko.
Widzę pełno goryczy, ale nadziei jeszcze więcej – walcz .
Bo tak ładnie piszesz.
Pozdrawiam

[Gryf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witaj Gabrielu, dzięki za odwiedziny. Co do nadziei... wciąż noszę ją w sercu, choć ciężko znów wierzyć. Pozdrawiam.

[Gryf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Hej Dyziu, tak... trzeba walczyć, choć miecz wyszczerbiony, a zbroja rdzą pokryta.
Jednak siła w przyjaciołach... Dzięki za wsparcie, pozdrawiam.

[Biała Lokomotywa]

Nie prawda, że ostatni Błędny Rycerz zasnął, że jego duch u elizejskich stoi bram... Bardzo miły wiersz, Gryfie. Widzę, że z rękawa wysypujesz je co krok:) Pozdrawiam.

[Gryf]

Dzięki Biała Lokomotywo, chciałbym być takim rycerzem... pozdrawiam Cię serdecznie.

[Ela_Ale]

Treść wielu Twoich wierszy przeczy ich formie i wymowie. Już, już wszystko niby chyli się ku upadkowi, a na tych zapadających się "ruinach" siejesz nowe kwiaty. Tak jest i tu. Pozdrawiam serdecznie,Janku drogi. E.