W ciemnym lesie żywota

[Anna Maria K.]

Idziemy ciemnym, gęstym lasem...
Ponurym, tajemniczym, mrocznym
Wyjście z niego, wiemy, tylko jedno!
Do rajskiej krainy jedno tylko przejście
 
Więc biegamy, latamy, bez tchu, wycieńczeni
I w tę i z powrotem! I jeszcze raz tą ścieżką!
Mijam te same drzewa, te same głazy
Cofam się, żyję w kółko, tracę sens
 
Więc w tym biegu o jedno tylko proszę,
O wszechmocny Leśniczy nasz miłosierny!
Daj mi spotkać przypadkiem przewodnika
 
Boskiego posłannika! Nie zaprowadzi do celu,
Lecz wierzę, że wyprostuje me zawiłe ścieżki
Trzymając się jednej drogi większe szanse mam!

[Ona_Kot]

przeczytałam

radziłabym nie podejmować Ważnych tematów jeszcze
kiedy warsztat ubogi

wiersz jest bardzo, bardzo dziecinny
- porównania jaskrawe, zbyt narzucające się
- zbyt dookreślane:
ciemny, gęsty, ponury, mroczny, tajemniczy las
a w tym ciemnym gęstym ponurym mrocznym tajemniczym lesie....itd
takie wyliczanie
poza tym wiadomo - jak ciemny to mroczny
proszę uwierzyć, że czytelnik głupi nie jest - sam dojrzy
to, co między słowami - nie trzeba mu wszystkiego podawać na tacy
w tym wierszu przekaz aż wali po oczach

ktoś niedawno powiedział, że czytelnika nie interesuje tak naprawdę
co PeeL (Podmiot Liryczny) przeżywa - tylko, co sam może wynieść dla siebie...
czy się wczuje, czy zobaczy obraz, czy coś z niego wyniesie

tutaj - mam wrażenie, że czytam paplanie nastolatki, której się wydaje
że pozjadała wszystkie rozumy, bo już wie, że w życiu można zbłądzić...
i nie podoba mi się to, nie podoba mi się postawa PeeLa
niejako narzucającego się ze swoja interpretacją
ze swoimi odczuciami - nie zostawiającego miejsca
dla mojej wyobraźni...

uffff, rozpisałam się
ale mam nadzieję pomocnie

pozdrawiam