Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

kasztanowe ludziki

tolekbanan
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

tolekbanan

tolekbanan

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

pobladła pod opadami
cichego smutku
wrzosów wiązanych
na karku westchnieniem
smaruje chleb
marzeń w torebce
cukierków dla dzieci
sąsiadów kasztanowych
ludzików drepczących
w pantoflach z żołędzi
do deszczowych okularów
podpieranych zapałkami
w rdzawej plamie dłoni
pieści pergaminowy bukiet
liści w kolorach uniesień
jesień

Magda_Tara

Magda_Tara

Opublikowano
Opublikowano
Jesień

pobladła
pod opadami smutku
wrzosów wiązanych na karku westchnieniem

smaruje chleb marzeniami

w torebce cukierki dla dzieci
sąsiadują z kasztanowymi ludzikami
w pantoflach z żołędzi
deszczowych okularach podpieranych zapałkami

w rdzawej plamie dłoni
pieści pergaminowy bukiet
liści w kolorach uniesień

ale sobie pohulałam z twoim wierszem nie robię tego często,
tylko wtedy, gdy jest ku temu świetna okazja=baza
a jest.
to twój wiersz, oczywiście (Autor nie ma obowiązku korzystania z rad komentujących)
pozdrawiam serdecznie, acz deszczowo.
:))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Robert Witold Gorzkowski
      Na fali wierszy o starości Mój Raj

      Przez Robert Witold Gorzkowski · Opublikowano

      @Berenika97 Ty na pewno to wiesz że tacy ludzie nie chcą współczucia, oni chcą traktowania na równi. Często Roman się denerwuje wchodzi mi w słowo chce czymś jeszcze mnie zaskoczyć, że on jeszcze czymś może mnie zadziwić wiadomo że już niczym mnie nie zadziwi ale ja potrafię się jeszcze autentycznie dziwić i wtedy on się cieszy i ja się cieszę. To nie są biedni ludzie być rolnikiem koło Warszawy a w Lubelskiem to była duża różnica. Oni zawsze mieli pracowników sezonowych olbrzymiego Stara do worzenia warzyw na giełdy no i oczywiście dużo ziemi w różnych miejscach, a jak w naszej gminie osiedlili się hindusi to cena za metr ziemi nie grała roli. I wszystkie te pieniądze nie zdołają z nim rozmawiać nie mogą wypełnić czasu ani pomóc ozdrowieć. Potrafią tylko uśmierzać ból. Myślę że dzięki nim stałem się wrażliwszy i część moich wierszy im poświęciłem. Wiersze raczej nie nadają się na forum bo powstały po bardzo osobistych rozmowach. Napisałem też część wierszy które kłócą się z Bogiem lub się jednają albo traktują go obojętnie. Często to są obopólne wymiany myśli góra ich dół mój. To tak po krótce, żeby nie było że ja myślę o śmierci ja przy niej żyję. Opiekujemy się też z żoną moim ojcem i teściem jeden ma dziewięćdziesiąt lat drugi osiemdziesiąt osiem bardzo chcą być jeszcze potrzebni a my się staramy a byli.
    • Omagamoga
      AI 4

      Przez Omagamoga · Opublikowano

      AI nie myśli, jak wiekszość ludzi . to tylko kalkulator słów, bez zmysłów , wyobraźni i bez uczuć.
    • wierszyki
      Obława 2

      Przez wierszyki · Opublikowano

      Wierzyć jeszcze, że grają ludzie.  Pzdr.
    • slavu
      Znowu wojna

      Przez slavu · Opublikowano

      Te dni, które jak serca nieruchome w pierś gniotą, są tylko nocą i tęsknotą, i ziemią, która uśmierca.   Te sny, które na skroni ciążą jak zakrzepy krwi, to cierń wkłuty w powieki, ból zdjętych z krzyża dłoni.   A my z prochów urodzeni na kilka oddechów, na sen, na kilka nocy, na dzień, na profil cmentarnych kamieni.
    • viola arvensis
      jestem nie jestem

      Przez viola arvensis · Opublikowano

      @Radosław dziękuję!  @Rafael Marius dziękuję! @Myszolak dziękuję!  @iwonaroma dziękuję! @APM dziękuję! @Łukasz Jurczyk dziękuję! 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...