Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Niechciane ziarno

Nieznany Poeta
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Nieznany Poeta

Nieznany Poeta

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

W Niesłychanie urokliwej scenerii
Kwiat Vity wynurza swe pędy
Łapie niezdarnie świateł promienie

Mocno wydyma się na wszystkie strony
Pierwszy dotyk, nieśmiałe spojrzenie
Jak wielkie ma w sobie życia pragnienie!

Pełne marzeń i nadziei,
Pełne zapału do poznawania,
Jak wielką ma w sobie chęć odkrywania

Biedne maleństwo,
Próżno szuka matczynej miłości
Bo ono już jest w ogrodzie Pana

Nieznany Poeta

Nieznany Poeta

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Czego nie rozumiesz, wiersza całego?,
chodzi mi o życie któremu szans nie dano się narodzić, dlatego narodziło się już w ogrodzie stwórcy.
hmm,, może faktycznie to jakoś nie zrozumiale napisalem, może jak sie wywali to "ono" w ostatniej linijce to będzie łatwiej.

pozdrawiam :)
majkaa_m...

majkaa_m...

Opublikowano
Opublikowano

po pierwsze co to jest kwiat Vity??? mam wrażenie że tutaj to symbol, ale bez wytlumaczenia nie pokapuję
po drugie słowo wydyma jakoś mi tak nie za bardzo pasuje do poezji
po trzecie mam wrażenie że taki patetyczny za bardzo
kłaniam się
Maj

Piotr Sanocki

Piotr Sanocki

Opublikowano
Opublikowano

Wiersz naprawdę niezły. Wyczułem klimat, jest puenta, ładne środki artystyczne i są rymy. Wprawdzie niektóre trochę częstochowskie, ale przynajmniej są ;)
Tylko w 3 zwrotce nie pasuje mi 3 wers, szczególnie to "poznawania" - trochę nudne.
Rytmika jest do przyjęcia... ;)
Tak poza tym ładne zakończenie, choć przydałoby się popracować nad innymi rymami ;)


Pozdrawiam serdecznie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Toyer
      Miłość bez scenariusza

      Przez Toyer · Opublikowano

      Pozwól mi zagrać w twoim filmie jako aktor pierwszoplanowy  gdzie wybuchną uczucia namiętne łącząc serca na planie filmowym   zagramy przed kamerami dusz licząc na miłości nagrodę bez wstydu razem autentyczni z ekranowym pocałunkiem   improwizując bez scenariusza niech miłość będzie reżyserem a nasze ciała jak dwa ubrania stworzone dla siebie na miarę   pozwól mi zagrać w twoim filmie
    • andrew
      wystawa

      Przez andrew · Opublikowano

      @Poet Ka ... malarstwo poezja  rzeźba ... sztuka  dziś ... bardzo wstydliwa    nie tylko rzeczywistość  sobą zakrywa    im mniej pokaże  tym ją szybciej  stawiają na ołtarze  ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • Leszek Piotr Laskowski
      Gortatów dom wakacji. - 5

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      „Gortatów – dom wakacji” – 5   Do tej obory garaż był dobudowany. Stał tam motocykl „Jawa”, rzadko używany. Często, jak nikt nie widział, to na nim siadałem i po całym świecie sobie podróżowałem.   Pędziłem drogami, czasem nawet latałem. Kulę ziemską chyba sto razy objechałem. Przez świat mnie prowadziły stare okulary, które upiększały mego świata rozmiary.   Zakurzony, stary kask na głowę wkładałem, odgłos silnika wargami wytwarzałem. I ruszałem z piskiem opon, na jednym kole, w trasę po tym naszym, ziemskim całym padole.   Zwiedziłem świata kawał tymi podróżami. Wakacje w marzeniach, z zamkniętymi oczami. Motocykl stał zepsuty z jakiejś tam przyczyny, ale ze mną objeżdżał świat w ciągu godziny.   Świat, który zwiedzałem, był inny od naszego. Nie wiedzieć dlaczego, widziałem go lepszego. Był słodko-kolorowy, ludzie lepiej się mieli, byli uprzejmi, uśmiechnięci i weseli.   Kiedy padał deszcz, na motorze się bawiłem, albo też na strych dużego domu wchodziłem. Do gołębi się wspinałem, aż na piętro trzecie, bo wszędzie mnie nosiło tam, z tych nudów przecież.   Dom był wysoki, a schodów już tam nie było, więc na ten poziom po drabinie się wchodziło. Tam były gołębie i gołębie pisklęta. Gołębnik bardzo wielki, na całości piętra.    I znów były tam półki i gniazd niezliczenie, i przepięknych gołębi całe zatrzęsienie. Były te bojące się, co na jajkach siedziały, i te, które pisklęta sobą zastawiały.   Wchodziłem tam często, kiedy deszcze padały. Gołębie na zewnątrz wtedy nie uciekały. A było ich tak dużo, jak w mrowisku mrówek, siedziały i dbały o swój cały przychówek.   Niektóre dotknąć piskląt swoich pozwalały,  inne mnie odważnie skrzydłami przeganiały.  Nieraz na ubraniu kupami mnie zbrudziły, nie żeby ze złości – po prostu się załatwiły.   A tych kupich łajenek było wszędzie pełno, na podłodze warstwa – z pół metra na pewno! I ten zapach tak dziwny, nawet nie śmierdzący, w nosie jakby szczypiący, a w oczach kłujący.   Po tym, jak się wyszło na powietrze świeże, to aż tchu brakowało w świeżości plenerze. I nikt nic nie tłumaczył, co i jak, i dlaczego. Przeżycia te pamiętam do dnia dzisiejszego.   – cdn.   Leszek Piotr Laskowski.
    • Gosława
      Ciełuszki

      Przez Gosława · Opublikowano

      Ładnie namalowane słowem

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Gosława
      poszarpanie

      Przez Gosława · Opublikowano

      @Charismafilos tam to już zahacza o wieśniarstwo

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...