Burza

[Młody Zdobywca]

Ton nienawiści
wrogie spojrzenia
byliśmy tej nocy
jak niebo i ziemia
podczas letniej burzy

upał namiętności
zmarszczone czoło kałuży
ciężka chmura lekkich kłamstw
zamiast szeptu
wrzask
wiatr przyniósł chłód
sypiąc w nas
twardy lód

nie chciałem cię znać
gdy paliłaś mą zimną skorupę
bladym sznurem
błądząc w amoku jak w mdławym półśnie
a kiedy twój blask
odbiłem ziemskim murem
to ty nie chciałaś znać mnie

zadrżałem
chciałem się odwrócić
i odejść
lecz ty zapłakałaś
głuchy los prosząc o pogodę

tak dotrwaliśmy do świtu
w mglistym milczeniu
smakując rozkoszy zenitu
swoje myśli od teraz niewinne
objęciem chroniąc przed zimnem
i deszczu słabym echem

to wtedy
śląc pokarm pragnieniom
ogrzałaś uśmiechem
czerń okrytą zielenią

[Marek_Dziekan]

Rozpoczęło się burzą nienawiści, zakończyło nadzieją na przetrwanie. Ile w tej nadziei było szczerości, ile gry? Czas to zweryfikuje.

[Młody Zdobywca]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Właśnie, czasem tylko czas zna odpowiedź, ale z drugiej strony życie byłoby chyba zbyt nudne bez takich burz :) dzięki za komentarz :)

[cezary_dacyszyn]

bardzo ładne zakończenie :-) dużo naiwności w tych słówkach ale jest poetycki potencjał ;-)

[Młody Zdobywca]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dzięki za odwiedziny, pozdrawiam :)