Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano


zmarszczki

Co wiemy o miłości? To czego o niej nie wiemy
dlatego zostaje po nas więcej niż byśmy mieli
sami. W nie naszych stawach i lustrach się odbijamy
nie będąc sobą i sobą będąc, światem lustrzanym
kroplami wody gdy nocą deszcz puka w parapety
plum... wpuść mnie plum plum... wróciłam do siebie plum... spod ziemi
a ty okna zamykasz tak jakbyś gasiła świece
więc - kto ci otworzy? Więc lustro otwiera za ciebie
brwi, nos, policzki i tamtą zmarszczkę śmieszną po babce
mgliste wspomnienie z wakacji bo nie w swoje wakacje
tak bliskie tak blisko aż twoje jak lustro przed tobą
jak miłość co była i też byłaś w niej niewiadomą.



muzeum momentalne

Jak cicho. Dinozaur wyszczerzył spod eonów kły
lecz zamarł, skamieniał ledwo zdążyłaś uchylić drzwi
na świat i tu do muzeum. Obok mała dziewczynka
rączką musnęła pazur sprawdza czy sama oddycha
by naraz zapłakać ze strachu z radości któż zgadnie
nie ty bo ty nagle dostrzegasz jak bardzo jej ładnie
w tej żywej sukience ze wstążką po babce we włosach
że trzeba aż tu było przyjść z córką żeby się spotkać
pojąć jak mało czasu macie dla siebie i siebie
jeśli tak wielkie serce w górze umiało skamienieć.
Przytulasz ją... jak schron atomowy nad głową dziecka
jak atmosfera ponad śmierć matki śmiertelna ręka.



Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


To ja dziękuję. Aha - tylko dla Ciebie wygryzłem raz BK z tą jego pożal się kalosze liryką.
Wiedziałem, że mnie przytulisz :-)

:)))))))))))))
oj! udało Ci się! zawsze wierzyłam , że potrafisz nie gorzej od Niego, Niedowiarku Wstrentny!
próbuj!
Ja - kolejną Mariannę. Ty - wiersz przecudnie liryczny! :)))))))
:*
  • 4 miesiące temu...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Nata_Kruk W 2021 obejrzałam reportaż o pielęgniarce, która opowiadała o tamtych wydarzeniach, a także o matce Romka, kobiecie przepełnionej bólem, która całą noc trzymała dłoń martwego synka i nie mogła, nie potrafiła odejść...   Dziękuję serdecznie za przeczytanie, pozdrawiam🪻  
    • @aff Wołyń? Gaza? Lub każdy wojenny dzień. Bardzo przejmujący i bolesny obraz. Pozdrawiam.  
    • @karenkaMiło mi ze się podobało - serdecznie pozdrawiam 
    • @Berenika97 Świetny wiersz, bardzo bliski sercu, ale zaczynam się martwić... Wiele serdeczności

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Popielicy sierść zalśniła, przetarła czarne perły łapką. Korzenie zwisały nad nią, zbyt krótkie, zziębnięte na wysuszenie podłoża. Brunatne liście zaszeleściły. Przewróciła się na drugi bok, oddychając powoli. – Zgromadziłam te wszystkie listy? – patrzyła spod ukosa na stertę upchaną w rogu pieczary. Myślała wolno, odświeżając wydarzenia sprzed zapaści zimowej. Przegarnęła ziemię losowo wybierając jeden liść bez adresu. Potarła go ostrożnie. – Przesyłam tobie matko... urwała korespondencję. Spojrzała jeszcze raz i posmutniała. Nadawcą było młode drzewo Bukowiny. Stracone podczas wycinki jesiennej razem z krzakami. Wzięła drugi listek, pismo zdobione, pozłacane żywicą, szlachetne. – Moja kochana... pnę się ku Tobie... czytała wyrywkowo. Pośpiesznie, unikając wzruszenia. On tam nadal rośnie stary Wiąz, przywiązany do płotu wyciąga gałęzie do niej. Popielica ujrzała Lipę z dziurą w konarze w trzecim wysłanym i niedostarczonym skrawku kory. – W mojej torbie jest list do mnie — pomyślała i przeczołgała się w stronę wejścia do dziury.   Papeteria była w polne kwiaty. Otwarta koperta ukazywała atramentowe pismo. Kaligrafia nienagnana. Popielica rozłożyła czerpany papier, ogromny arkusz utworzył dywan w legowisku.   Potarła łapką, jak miała w zwyczaju róg strony i nic. Lekko zirytowana ponowiła próbę. Nadal nic. Przeskoczyła na drugą stronę. Ponowiła odczytanie, nic nie zrozumiała oprócz szelestu. Zdziwiona pośliniła paluszki. Nacisnęła pierwszą literę. – Jest! Pisnęła głośno. Dotyk był coraz bardziej niemiły. Na środku oderwała łapkę.   "Piszę do Ciebie te słowa, ponieważ tylko duch mi został... Przeszedłem proces wycinki, zmielenia i... jestem wyczerpanym papierem z drzewa." *** Popielica wpatrywała się długo w skrzynki na listy przy ludzkich domach. ***
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...