Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

uchroń zachowaj może trzeba
pieścić wspomnienia niechby trwały
pragnę za chwilę już się nie bać
o gest o szept nazbyt zuchwały

wiem że przede mną wielka miłość
na rok chociażby na pół roku
dolej oliwy już się tliło
teraz niech buchnie żywy ogień

splecione ręce. jak to dużo!
czego ci żal? spisanych wierszy?
oczy marzeniem się przymrużą
ostatnim słowem zawsze pierwszym

Opublikowano

inspiracja bardzo wyrazista i udana. nie przeszkadza mi nawet brak rymu na końcu 2 strofki, w sumie jak teraz jest jest dobrze. jedno co mnie tak troszkę uwiera to "splecione ręce" właściwie to same "ręce". coś bardzie wyszukanego i może symbolicznego się przydało :) coś później pomyślę. ale i tak wiersz bardzo wyrazisty i ładny. pozdrawiam Aniu :)

Opublikowano

Podoba mi się ta próba liryki, pomimo pewnej konwencjonalności motywów. Kluczowa jest druga strofka, w której wiersz się rozjechał - ale to wynika z próby przełamania lirycznego schematu (motyw lampki oliwnej i buchającego ognia).
Mając na uwadze Pani mocny temperament polemiczny, z dużą nieśmiałością przedstawiam propozycję zmian, z góry licząc się z ich odrzuceniem.
Drobiazgi interpunkcyjne: po co kropka w 3-ej, skoro brak przecinków w 4 wersie 1-ej zwr.? dałbym myślnik zamiast kropki, i pozbył się wykrzyknika (słowo "dużo" samo z siebie "krzyczy")
Wymiana na lepszy model: "pieścić wspomnienia" - to jest naprawdę zużyte.
"na pół roku" - wielka miłość? (to trochę jak gra na giełdzie, planowanie wzrostów i upadków? w miłości?); może wstawić tu coś mniej wymiernego, a co będzie lepiej współbrzmiało z "żywy ogień" (poprawi się rym)?
Pozdrawiam (ciepło)

Opublikowano

Dawniejbezet:"próbuję" od lat, fajnie, że nazwał Pan ten wiersz "próbą". Zapraszam do czytania dwustu moich "prób" liryki. Wszystkie są na tym forum. Dzięki za wierne od wczoraj czytanie i bywanie u mnie. Miło mi baaaardzo! Cieplutko, rozlazła Para:)
Ps. "drobiazgi" interpunkcyjne uznałam za niezbędne. Dlaczego? Zagadka autorki;) Rym przybliżony cenię sobie bardziej niż dokładny, gramatyczny. Poza tym - naprawdę wolę poczytać wiersze komentującego, żeby się uczyć od mistrza. To jak???

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Nata_Kruk W 2021 obejrzałam reportaż o pielęgniarce, która opowiadała o tamtych wydarzeniach, a także o matce Romka, kobiecie przepełnionej bólem, która całą noc trzymała dłoń martwego synka i nie mogła, nie potrafiła odejść...   Dziękuję serdecznie za przeczytanie, pozdrawiam🪻  
    • @aff Wołyń? Gaza? Lub każdy wojenny dzień. Bardzo przejmujący i bolesny obraz. Pozdrawiam.  
    • @karenkaMiło mi ze się podobało - serdecznie pozdrawiam 
    • @Berenika97 Świetny wiersz, bardzo bliski sercu, ale zaczynam się martwić... Wiele serdeczności

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Popielicy sierść zalśniła, przetarła czarne perły łapką. Korzenie zwisały nad nią, zbyt krótkie, zziębnięte na wysuszenie podłoża. Brunatne liście zaszeleściły. Przewróciła się na drugi bok, oddychając powoli. – Zgromadziłam te wszystkie listy? – patrzyła spod ukosa na stertę upchaną w rogu pieczary. Myślała wolno, odświeżając wydarzenia sprzed zapaści zimowej. Przegarnęła ziemię losowo wybierając jeden liść bez adresu. Potarła go ostrożnie. – Przesyłam tobie matko... urwała korespondencję. Spojrzała jeszcze raz i posmutniała. Nadawcą było młode drzewo Bukowiny. Stracone podczas wycinki jesiennej razem z krzakami. Wzięła drugi listek, pismo zdobione, pozłacane żywicą, szlachetne. – Moja kochana... pnę się ku Tobie... czytała wyrywkowo. Pośpiesznie, unikając wzruszenia. On tam nadal rośnie stary Wiąz, przywiązany do płotu wyciąga gałęzie do niej. Popielica ujrzała Lipę z dziurą w konarze w trzecim wysłanym i niedostarczonym skrawku kory. – W mojej torbie jest list do mnie — pomyślała i przeczołgała się w stronę wejścia do dziury.   Papeteria była w polne kwiaty. Otwarta koperta ukazywała atramentowe pismo. Kaligrafia nienagnana. Popielica rozłożyła czerpany papier, ogromny arkusz utworzył dywan w legowisku.   Potarła łapką, jak miała w zwyczaju róg strony i nic. Lekko zirytowana ponowiła próbę. Nadal nic. Przeskoczyła na drugą stronę. Ponowiła odczytanie, nic nie zrozumiała oprócz szelestu. Zdziwiona pośliniła paluszki. Nacisnęła pierwszą literę. – Jest! Pisnęła głośno. Dotyk był coraz bardziej niemiły. Na środku oderwała łapkę.   "Piszę do Ciebie te słowa, ponieważ tylko duch mi został... Przeszedłem proces wycinki, zmielenia i... jestem wyczerpanym papierem z drzewa." *** Popielica wpatrywała się długo w skrzynki na listy przy ludzkich domach. ***
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...