Kwiaty w głowach

[Yelipy]

słowik lekko oddarł kopułę od nocy
śpiew rozjaśnił nasze spojrzenia
niczym odpływ odsłonił ziemię
weszliśmy do błotnistego ogrodu

nasze stopy leżą głęboko
ziemia okala łydki
krótki oddech tamuje myśl
przyspiesza krążenie krwi

wielka fala na jeziorze
i słodycz lata nad oceanem
kryją rosnące żółte lilie
pod horyzontem uśmiechu

[WiJa]

Lubię takie wiersze, gdzie czytelnik można sobie wiele wyobrażać, oby tylko nie za wiele, tj., żeby wyobrażenia tak, czy inaczej odnosiły się do rzeczy wiersza. Nawet jeżeli opis w tym wierszu jest nie do końca odgadnionym stanem, i można mieć wątpliwości czy wiersz przedstawia zdrową rzeczywistość, czy może rzeczywistość jest zdrowa, tylko że tak wybujałe (dalekosiężne) jest przedstawienie rzeczywistości (że można nie łapać w czym rzecz). Zresztą, już sam tytuł coś sugeruje, co nie jest do końca takim normalnym stanem vel rzeczywistością. Ale co tam, czyż poezja nie jest od tego, żeby przekraczać pewne bariery umysłowo-zmysłowe, byle nie przekroczyć punktu krytycznego. Tak więc, wiersz na pewno nie zasługuje na minusa, a czy zasługuje na plusa – mam (może nie pewne, ale niejakie) wątpliwości. Pozdrawiam

[adam_bubak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ja też lubię takie...na kartkach walentynkowych

[allena]

musi być fajnie jak słodycz lata:)))) jeszcze nad oceanem:)

[H.Lecter]

słowik lekko oddarł kopułę od nocy
śpiew rozjaśnił nasze spojrzenia

Autorka, koniecznie chce napoetycznić i zaromantycznić - wychodzi kiczowate smęcenie, dozwolone jedynie na gruncie prywatnym, intymnym...

[a._mrozinski]

Hm, ale jeśli już kopuła, to czy można ją oderwać? może lepiej zdjąć? Nie jestem również pewien jak wygląda leżąca stopa. Czy chodzi o stojącą stopę, czy o człowieka leżącego na wznak - ale wówczas stopa przecież sterczy do góry, hm hm hm...

Arek