Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Odcień czerni jest błękitem,
Owy błękit tchniony życiem.
To nie cud, ów ten błękit,
Stał się tworem dziadów wielkich.
Patrząc w cielce kolorowe, krzyże zdobne, mleczną drogę,
Myśli człowiek, dzięki panie, jak mi dobrze jak wspaniale.
Miłość Twoja niepojeta
O najsłodsza! Yyy… niepojęta…
Krzyż postawię przy pałacu,
Pozna każdy żem na kacu.
Człowieczeństwo swe wypiłem,
Podczłowiekiem się schańbiłem.
Pluje, rzygam świętą bielą,
Nawróconych będzie wielu.

Z tamtej strony jeziora,
Pasał młodzik swoje ja.
On wie lepiej, swoje zna,
Czarne białe obydwa.

Czy ktoś w błękit tam spogląda?
Sam się poznał, wiedzy żąda.
Czy w błękicie utraconym, stać czy nie stać?
Myśli! Żąda!
Kawał drewna,
Drzewo ścięte,
Stać czy nie stać?
Niepojęte!
Swego zdania mieć nie muszę,
Stać, niech stoi nie zagłuszę.
Błękit życia swój ja mam, zanurzony, skrzela wielkie,
Nurkiem jestem, płynę pięknie!
Wyjdź na brzeg, chodźże z nami!
Nie dziękuje, tam paraliż.

Opublikowano

Odcień czerni jest błękitem,
Owy błękit tchniony życiem.
To nie cud, ów ten błękit, - 7 zgłosków
Stał się tworem dziadów wielkich.
Patrząc w cielce kolorowe,
krzyże zdobne, mleczną drogę,
Myśli człowiek, dzięki panie,
jak mi dobrze jak wspaniale.
Miłość Twoja niepojeta
O najsłodsza! … niepojęta…
Krzyż postawię ( wstawiłbym Ci ) przy pałacu, 7
Pozna każdy żem na kacu.
Człowieczeństwo swe wypiłem,
Podczłowiekiem się schańbiłem.
Pluje, rzygam świętą bielą,
Nawróconych będzie wielu.

Z tamtej strony jeziora,
Pasał młodzik swoje ja.
On wie lepiej, swoje zna,
Czarne białe obydwa.

Czy ktoś w błękit tam spogląda?
Sam się poznał, wiedzy żąda.
Czy w błękicie utraconym, stać czy nie stać?
Myśli! Żąda!
Kawał drewna,
Drzewo ścięte,
Stać czy nie stać?
Niepojęte!

Swego zdania mieć nie muszę,
Stać, niech stoi nie zagłuszę.
Błękit życia swój ja mam, 6
zanurzony, skrzela wielkie,
Nurkiem jestem, płynę pięknie!
Wyjdź na brzeg ( i ) chodźże z nami!
Nie dziękuje, tam paraliż.

..na środek nie mam koncepcji, ale .......:))

Opublikowano

Sam pomysł dobry, ale z tego materiału możesz uszyć dwa płaszczyki, albo jeden porządny.
Zgodzę się z kolegą, stworzyłeś zbiór myśli i rzuciłeś na papier. Powinieneś uporządkować.

Powodzenia..., ale się nie poddawaj.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Christine   Bardzo dziękuję!   Znam to zjawisko, niestety, ale już jest tylko przeszłością.  Serdecznie pozdrawiam. :)  @Radosław   Bardzo dziękuję!  Dzięki za tak miłe słowa, też lubię Bajora. :)  Serdecznie pozdrawiam. :)))
    • @Stracony   Bardzo dziękuję!  Dziękuję za te słowa i za podzielenie się tak osobistym wspomnieniem - to musiała być niezwykła  chwila nad Bachotkiem, między jeziorem a kwitnącym rzepakiem.  Bezkresne pola kwitnącego rzepaku same w sobie już niosą niezykłe wrażenie.  Co do "wyższego stopnia rozwoju duchowego" - przyjmuję to z uśmiechem i pokorą, bo to raczej wciąż poszukiwanie niż jakiś stan osiągnięty. Ale dziękuję za te dobre słowa, motywują, żeby pisać dalej. Pozdrawiam serdecznie! @Na liniach czasu   Bardzo dziękuję!

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Serdecznie pozdrawiam. :)  @Sylwester_Lasota @Andrzej P. Zajączkowski @lavlla nisu @Leszek Piotr Laskowski   Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) 
    • Ok, żółci nic. Łóżko   Mama, jak żółci nic? Łóżka ja mam
    • Mimo ciężaru dni i lekcji, które paliły jak sól na skórze, życie pozostaje zachwytem — długim seansem pod otwartym niebem. Gdy nadejdzie chwila ostatnia — będzie trudno. Uciszę w sobie opór, rozpuszczę dłonie w ciszy i odejdę bez hałasu. Teraz jednak oddycham pełnią. Patrzę uważnie. Zabliźniam rany powoli, cierpliwie. By znów dotknąć tego, co przyjdzie mi dźwigać jak sztandar albo co rozświetli mnie tak nagle, że ze szczęścia zapłaczę.
    • @Marek.zak1   Bardzo dziękuję!    Jakie cudne zdjęcie!  U nas rośnie leszczyna i wiewiórki często bywają, aby zrobić zapasy. Ale nigdy nie udało nam się zrobić im zdjęcia. Ten pomysł z budką jest genialny!  Mira to imię, które niedawno nadałam sośnie himalajskiej :)  - to też pomysł pewnego poety z tego portalu. :)))  Też mamy sporo sosen i aby szybciej zorientować się, o którym drzewie mówimy - nadaję im imiona własne. :)   Serdecznie pozdrawiam. :) @Waldemar_Talar_Talar   Bardzo dziękuję!  Masz rację, a niektóre  zostaną po nas. To wspaniałe organizmy!  Serdecznie pozdrawiam. :)  @violetta   Ależ nie ma czego zazdrościć. Wystarczy posadzić drzewko, na początku zadbać trochę o jego dobre warunki  i obserwować jego rozwój. Daje dużo satysfakcji. :)  Pozdrawiam. :) @Poet Ka   Bardzo dziękuję za te słowa. Świetnie odczytałaś. Dokładnie taki był mój zamysł. :)  Serdecznie pozdrawiam. :)  @Christine   Bardzo dziękuję!  Dokładnie! Serdecznie pozdrawiam. :) 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...