Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

będzie Nobel będzie Nobel
nawet naraz będą dwa
ty Marianno nie odpuszczaj
pokaż wszystkim że masz kła

ja za tobą w tany pójdę
aż po ten kolcowy kwiat
za nieznany niepoznany
i daleki nadal świat

a kiedy kaktusy i kobry
pojmiemy już w dłonie
to choć się skrwawię
i jadem zajdę nieraz
to tym bardziej dorysuję
gwizdek na niebie białym
by lepiej on ochraniał nas

bo widzisz przecie jak z twej mądrości
połyka się w trojak każde słowo
lecz my natury i jej godności
nie oddamy za nici tych oddalonych
gdyż niebo winno być jedno

zatem niech nagroda patrzy z góry
i szuka niepodobnych jej
by znów co roku z Feniksa popiół
nie musiał w bez sercach zatapiać łez

Opublikowano

Eliko,
magia Twoich wierszy
ma wymiar przeżywania,
czasami radosnego, czasem smutnego,
a nieraz zaś egzystencjalnego,
przeżywania rzeczywistości,
gubisz się i odnajdujesz,
jest w tym jakaś nadzwyczajna prawdziwość,
bywa, że trudna do uchwycenia,
warto pomyśleć nad Twoimi wierszami,
pozdrawiam lipcowym słońcem,
jacek.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



nie wiem o jakie gubienie i odnajdywanie
Tobie Jacku chodzi, i jaka w tym celowość
i czy coś lub ktoś w tym jest(?) -
chociaż, jak czytam niektóre wiersze
"aromatyczne" (/?), to jakby raczej zaczynam myśleć,
że tak jest

pozdrawiam wieczornie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • trzy najpiękniejsze słowa szacunek przyjaźń i miłość choć spięte jedną klamrą zbyt często obłudnie puste puste i ciemne jak noc pomimo że w każdym tli się dobra iskierka która życie upiększa
    • @Konrad Koper Miło mi :)  
    • @Lenore Grey Szanuję taką koncepcję, choć dla mnie to wciąż trochę tak, jakby dostać pięknie pachnący deser, który okazuje się być tylko atrapą z cukru – oko cieszy, ale głodu nie zaspokaja. :) Niemniej cieszę się, że tekst trafi do odpowiedniego działu, tam na pewno znajdzie swoich koneserów 'nieliniowości'. Powodzenia w dalszych eksperymentach!  Serdeczności :)
    • plaża była pusta rozciągnięta jak język sucha od słońca i wiatru ona miała sól na ustach i oczy zbyt jasne jakby widziały więcej niż trzeba on niósł w sobie noc ciężką jeszcze nie do końca przeżytą piasek parzył stopy wchodził między zęby zgrzytał w środku szli za daleko tam gdzie nie było już śladów tylko wiatr i własny oddech dotknął jej nagle jakby coś w nim pękło bez ostrzeżenia odpowiedziała od razu jak ogień który nie ma już powrotu ich ciała nie były delikatne ścierały się jak kamienie mielone w gardle rzeki sól wchodziła w skórę w oczy w usta wszystko szczypało wszystko było za bardzo on wbijał dłonie w jej plecy jakby chciał się utrzymać przy czymś żywym jakby pod skórą było coś co mogło go ocalić ona ciągnęła go niżej w piasek w siebie w ciemniejsze miejsce nie było rytmu tylko uderzenia nierówne głodne krew przyspieszała szarpała się jak zwierzę zamknięte w za małym ciele morze obok uderzało i cofało się jakby coś pamiętało ale nie chciało powiedzieć krzyknęła raz krótko jak przecięcie potem już tylko oddechy ciężkie rozbite leżeli długo lepcy od soli i piasku jak po walce słońce wypalało z nich resztki myśli nie patrzyli na siebie bo było za blisko fala doszła wyżej dotknęła ich stóp zimna obca jakby coś sprawdzało czy jeszcze żyją i kiedy wstali nie byli już tacy sami jakby morze coś w nich zabrało i zostawiło miejsce które nie chciało się zamknąć              
    • @Alicja_Wysocka Zgoda !! Ujęła myśl...    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...