Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Bredzę brodem

Anna_Para
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Anna_Para

Anna_Para

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

jakoś tak głupio wyszło
wyszło i nie wróci
nie wróci bo po co
po co zawracać

zawracać nie wolno
nie wolno mi było brać
brać kiedy nie dają
nie dają mi spokoju

z pokoju do ogrodu
o grodu moknąć pod jabłonią
a ja błonią i brodem
bredzę czego nie zgubiłam

biłam się z myślami
zmyślam nocami strasznymi
straszny mi scenariusz piszesz
piszesz? pisz potem

potem się okaże
że słowa były zbyt wielkie
wielkie jest straszne
strasznie mi jakoś

jakoś tak głupio
głupiej

Anna_Para

Anna_Para

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Janino: Dzięki. Spójrz na tytuł! "Bredzę" - mówi sobie autorka - peelka wiersza. To zapis monologu wewnętrznego, stąd chaos myśli. A że dziewucha nieszczęśliwa - to i wiersz taki jakiś do... jasnej niepodległej! No, ale przecież nie muszę Ci tego tłumaczyć;) Cieplutkie całuski, Para;)

Anna_Para

Anna_Para

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Leo: Dzięki, że rozumiesz "niewyprasowaną" formę wiersza. Wszak czemuś to służy, niechybnie... najprawdopodobniej. Całuski, cieplutko dziękuję i spadam, bo już mi się udzielił styl "Powtórki z rozrywki" na trójce. Pewnie się domyślasz, że leci "Będąc młodą lekarką"...Pa, Para:)

Anna_Para

Anna_Para

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Czarna: Chyba pierwszy raz u mnie? Cieszy mnie Twoja wizyta. No nie jest to wiersz charakterystyczny dla mojego stylu, zatem może inne nie będą się podobać... Cieszę się, że przeczytałaś i jesteś. Cieplutko, Para:)

  • 2 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...