Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
lubię pisać wiecznym piórem
Pelikan
w odległości dwóch tysięcy lat świetlnych
w części mgławicy
trzy gromady gwiazd
przedzielone pasami pyłu

z Ditfurthem spowiadany czas
i atrament z granatu w zieleń
w tatarak
i w miękkość grobu
okrągleje

śmierć łatwiej zagrać niż przeżyć
  • Odpowiedzi 42
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


hehe... jak przeczytałam tytuł, to pomyślałam, że będzie politycznie, o tym co pali-kota ;)

tekst znajomy, a wymęczony 'duch [który] nie spadł z nieba' od lat pokrył się kurzem ;)
co mogę rzec..? - a niech tam będzie....
nie twierdzę, że znalazłam furtkę.... ale mam już swoje dziury w płocie do Twojego pisania ;)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


hehe... jak przeczytałam tytuł, to pomyślałam, że będzie politycznie, o tym co pali-kota ;)

tekst znajomy, a wymęczony 'duch [który] nie spadł z nieba' od lat pokrył się kurzem ;)
co mogę rzec..? - a niech tam będzie....
nie twierdzę, że znalazłam furtkę.... ale mam już swoje dziury w płocie do Twojego pisania ;)

Jeszcze raz zrobiłam edycję i poprawiłam. Brakowało mi spójności i płynności jednak, jakiegoś łącznika i teraz wydaje się być lepszy.
Miło mi z powodu tych dziur w płocie, bardzo ;)
Dzięki Fiś.
Dobrej nocy.

P.S. Tak a propos tego ducha ;
to jeszcze dzieci wszechświata :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Każdy ma prawo ocenić film po swojemu.
We mnie budził dużo mieszanych uczuć, ale nie o filmie tu mowa tylko o wierszu ;)
Czytaj bez "inspiracji", jeśli tak wolisz Moniko.
Dziękuję za zerknięcię.
Opublikowano

wiesz, Agato, ja zastanawiam się, czy to jest aż tak istotne i ważne, żeby dawać przypis o inspiracji.
jeśli tak, wydaje mi się, że wiersz powinien korespondować z filmem i tu odnoszę się do wpisu Pani Moniki i tego, coś napisała "czytaj bez inspiracji"
jeśli natomiast właśnie za tym "bez inspiracji", okazuje się, że wiersz nie musi być ściśle związany z filmem, to ja bym skasowała mu ten przypis inspiracyjny, bo po co zawężać, zamykać powietrze utworowi?
wówczas, jeśli ktoś odnajdzie tropy - punkt dla Ciebie, jesli nie, też bólu ni mo

Pzdr :)

Opublikowano

Filmu nie oglądałam, szkoda, nie mogę w pełni porównać rysunku /film, wiersz/. Chętnie prześledziłabym obieg treści w dwie strony, przemyślała odniesienia...
O samym wierszu powiem, że

lubię pisać wiecznym piórem
Pelikan
w odległości dwóch tysięcy lat świetlnych
w części mgławicy
trzy gromady gwiazd
przedzielone pasami pyłu


podoba mi się bardzo, z puentą się zgadzam i dodam od siebie, że śmierć można przeżyć, można zagrać, najtrudniej oszukać.

Pozdrawiam :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Świetny, refleksyjny wiersz z twórczym polotem napisany...pozdrawiam z podobaniem*)
    • żar leje się z nieba ostre promienie niczym języki wściekłych psów liżą Annę po karku w rozchełstanej koszuli jakby zachęcała głaszcz ino pomału zniszczonymi dłońmi zagarnia naręcz wrotyczu żółte kulki drażnią napęczniałe piersi odurzona zapachem dziurawca i mięty przystaje powoli przeżuwa listeczki bylicy rozgniatając językiem delikatną strukturę gorąc może w cieniu starej ulęgałki znajdzie ukojenie
    • @karenka

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • "Bóg umarł" Friedrich Nietzsche    Tłum na tym placu  nie był niczym szczególnym. W końcu ludzie zbierali się tutaj od setek lat. By dzień święty święcić. By w południe  odpowiedzieć na boże wezwanie. Anioł pański zwiastował im zawsze  i błogosławił wszelką łaską i pomyślnością. Uciszał ich ból,  osuszał łzy. Budził pokłady miłości i miłosierdzia. Namawiał do przekazywania znaku pokoju między zwaśnionymi ludami.  Modlił się z nimi  a ich prośby ulatywały  do uszu samego Stwórcy.     Dziś jednak plac  był pokornie zastygły  w drętwocie dojmującego bólu i żalu. Twarze ludzi zdawały się  umartwionymi maskami, rozświetlonymi słabym światłem świec. Prawie każdy miał je w dłoniach. Niektórzy razem z różańcem czy krzyżem. Byli też tacy, głównie zakonnicy i zakonnice, którzy głucho czytali ustępy biblijne, pieśni i hymny. Licząc na cud, który nie nadchodził.     Czułem się we wnętrzu tłumu tak jakbym kroczył  ciemną doliną dusz potępionych. Każdy bał się tutaj zła i grzechu. Apatyczny lęk wyzierał z zapłakanych oczu. Dając przykład temu,  że wiara jest oznaką słabych. Rok kończył się za trzy dni. Zegar śmierci,  przestawi kolejną cyfrę  w kalendarzu doczesnym. Z czasem wszyscy tu obecni odejdą. Wszystkie ślady i wspomnienia  staną się jedynie zapomnianą rysą na linii niebytu.     Ledwie kilka dni temu  świętowali tu narodziny Boga. Ich nadzieję na zbawienie. Życie wieczne  w bliżej nieokreślonej przestrzeni. Wierzą, że mogą pokonać śmierć. Odrzucić ciała lecz nie dusze. Ale są na to zbyt słabi. Zbyt ograniczeni by porzucić  żądzę swych prymitywnych chuci.     Teraz modlą się by przetrwał, by odrodził się jak niegdyś, By pokonał znów śmierć. By nie umarł na wieki. Lecz co uczyniliście dla niego  gdy był w potrzebie? Wydaliście go za srebrniki. Osądziliście go,  uwalniając w to miejsce mordercę. Zaparliście się go nie po trzykroć a często na stałe. Umęczyliście go biczami swoich występków. Przybyliście do krzyża i patrzyliście na mękę. Wybaczył Wam choć powinien przekląć.     A teraz patrzycie z trwogą maluczkich  czy światło w apartamencie nadal się świeci. Bo wiecie, że gdy zgaśnie, Wy zgaśniecie wraz z nim. I zgasło wreszcie. Lecz koniec świata nie nastał nagle. Nie było błyskawic, burz, trzęsień ziemi czy erupcji wulkanów. Był tylko płacz i zgrzytanie zębów. I śmiech legionów piekła. Smok mógł odrodzić się na nowo. Baranek poległ pod butem swego ludu.     Na balkon wyszli delegaci i kardynałowie. By ogłosić sąd ostateczny. Zdanie nadające sens nowemu. Dziejom współczesnym. Triumfu małego człowieka  w starciu z absolutem. Kamerling objął wzrokiem zatrwożony tłum i jakby wbrew swemu sercu i ustom wyrzekł. Bóg umarł! Zaprawdę umarł! Pieczęć została złamana. Czas na apokalipsę jego ludu. Wiele dni później ten sam tłum na placu patrzył już nie w okno a komin. Czarny dym sączący się gęsto  zwiastował to co nowe. Wybór. Człowieka. Antychrysta.    
    • Świetny wiersz z twórczym polotem jak na poetę przystało, może to i mądre rady, ale kto nie ryzykuje ten nie pije szampana...pozdrawiam z uśmiechem*)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...