Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

do tej pory z dystansem odnosiłam się do gagomanii - owszem, lubiłam obejrzeć teledysk, piosenki w radiu mi nie nie przeszkadzały, ale nie popadłam w zachwyt, choć podziwiałam oryginalność.

wszystko zmieniło się za sprawą Alejandro i teledysku do tej piosenki, za którym stoi mistrz Steven Klein. mam wrażenie, że piosenka dość mocno nawiązuje do wczesnej twórczości Madonny, wg niektórych brzmi jak Ace of Base;) mimo wszystko przyjemnie mi się tego słucha.

ale wróćmy do teledysku. nie pamiętam, kiedy jakikolwiek teledysk tak mnie poruszył, wywołał masę sprzecznych emocji i w ogóle. jeszcze ciężko mi o tym pisać.

kto teledysk widział, wie, co się tam dzieje, kto nie wie - niech poszuka. ludziom o słabych nerwach szczerze odradzam.

teledysk szokujący - dla jednych to szokowanie dla samego szokowania, dla innych ma głębszy sens. jedni widzą w nim tylko profanację,inni starają się widzieć więcej. jednych zniesmacza, drugich wzrusza.

wszystkich, którzy chcą dyskutować o profanacji symboli religijnych i drzeć buzię - proszę o powstrzymanie się lub założenie w tym celu osobnego wątku.

tu chciałabym porozmawiać o sztuce - przekraczaniu granic, dobrego smaku, wykorzystywaniu symboli, co można, czego nie.

dla mnie ten teledysk jest właśnie sztuką - pomysł, którego jeszcze nie przetrawiłam, wspaniałe ujęcia, sposób prowadzenia kamery, stworzenie przestrzeni teatralnej - to dla mnie wielkie przedstawienie, stylizacja, przekraczanie płci.

ze względu na sztukę właśnie staram się nie krytykować pewnych wykorzystanych w teledysku symboli - sztuka rządzi się swoimi prawami, jednych zniesmaczają inscenizacje z wyskrobanych płodów, inni widzą w nich jakieś przesłanie.

nie wiem, ile w tym wydarzeniu jest zasługą Gagi, pewnie mniej niż Kleina, mimo wszystko jeszcze nie mogę się otrząsnąć;) jesteśmy świadkami nowej sztuki. w tej sztuce widzę odwrót od tandety. kobieta nie musi być idealna, opalona, sylikonowa i prężyć się do rosłego pana z łańcuchami Gaga pokazuje ciało odbiegające od stereotypowego ideału. pokazuje się w paskudnej bieliźnie, wystawia krągłe uda, nie do końca płaski brzuch i małe piersi. chwała jej za to. imituje akt seksualny, ale w inny sposób, niż duża liczba piosenkarek z silikonowymi ustami. Gaga nie jest dla mnie wyuzdana, seksualna. ona jest sensualna.

możliwe, że za kilka dni spojrzę na to inaczej, z większym dystansem, nawet uświadomię sobie, że to po prostu kicz, ale póki co... ;)

przepraszam za ten emocjonalny wywód i mam nadzieję, że będziemy mogli porozmawiać rzeczowo.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Oleś, ale właśnie sama sobie buzię utarłaś.

jeśli chcesz dyskutować o granicach smaku, czemu chciałabyś kneblować jakąś grupę ludzi z poczuciem profanacji? jakby o sztuce nie mogli mówić ci ludzie, którzy są zaangazowani religijnie, niechby nawet i fanatycy,


Ps: wisz, islam nie skreśla sztuki, choć wiele z ornamentyki wypada ; P
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Oleś, ale właśnie sama sobie buzię utarłaś.

jeśli chcesz dyskutować o granicach smaku, czemu chciałabyś kneblować jakąś grupę ludzi z poczuciem profanacji? jakby o sztuce nie mogli mówić ci ludzie, którzy są zaangazowani religijnie, niechby nawet i fanatycy,


Ps: wisz, islam nie skreśla sztuki, choć wiele z ornamentyki wypada ; P
racja, wyraziłam się nieprecyzyjnie. w sumie zależało mi tylko na tym, żeby pod tematem nie było pyskówki, niepotrzebnego obrażania i odsądzania od czci i wiary:) w typie 'jesteś taka i owaka skoro ci się to podoba'.
Opublikowano

Niektóre teledyski MANSONA, czy Tool mogą uchodzić za dzieła sztuki, ale jeśli chodzi o tę panią, to nie jestem przekonany. Szanuję, tak jak każdego, kto potrafi stworzyć piosenkę, albo akompaniować sobie przy śpiewie jakimś instrumentem - tzn. widać, że nie jest to jakaś pusta gwiazdka typu: napiszą mi hit, poprawią falset i rządzę...

ale z drugiej strony nie mój klimat (z takich popów to tylko robbie williams), jak na coś się rzucają wszyscy, to z tego rezygnuję. Świetlicki napisał takie zdanie nawet:
"Nienawidzę obcych płyt. Nawet jeśli mam takie same." (możliwe, że lekko parafrazuję)

coś w tym jest,
zdrówko,
Jimmy

Opublikowano

Trudno było przegapić premierę, wszystkie pudelki o tym doniosły ;)
Teledysk jest w znacznym stopniu militarny, więc jak się weźmie pod uwagę wojny obecne i minione - elementy religijne są jak najbardziej na miejscu. Także to, że Gaga dała się została zagarnąć, zdominować i wypieprzyć przez balet – pasuje jak ulał. Wychudzona, chłopięca, bezsilikonowa figura oraz siermiężna bielizna pasują do roli ofiary.
Balet podoba mi się we wszystkich scenach militarnych, najbardziej w tej, gdzie chłopcy maszerują kręcąc biodrami, niczym modelki na wybiegu. I w ogóle pomysł ze szpilkami nie taki zły, ale sceny bzykane jakieś takie nijakie. Bardziej przekonujący seks widziałam wczoraj w polskim filmie, którego tytułu nie pamiętam, ale i tak to się odbyło w końcówce filmu, więc raczej trudno by było doczekać ;) Trochę kiczu daje się zauważyć – makijaż, krwawe ochłapy na procesyjnej poduszce i trumna, symulowany seks. Połykanie różańca zwyczajnie nudne. Moje pokolenie już przerabiało penisa na krzyżu i nie tylko, więc żadnego szoku związanego z profanacją nie doświadczam. Piosenka gdzieś mi ginie w tym wszystkim, Gaga podoba mi się wyłącznie w scenach z fajką. Jej taniec, śpiew – przepływa bez echa. Aha, końcowa scena rozpadu nawet mi się podoba wydaje mi się fajnym podsumowaniem całości, właśnie przez swoją symboliczność, całkowity brak realizmu. Chyba ktoś w tym teledysku próbuje powiedzieć coś ambitniejszego, ale nie rezygnując ze starych, dobrych, wyświechtanych metod.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


dzięki, Fana
widzisz, ja np. nie widzę nic seksualnego w tym klipie, nawet mimo (a może właśnie przez) tej imitacji stosunku. widzę za to teatralizację świata przedstawionego. nie wiem, czy dobrym tropem idę, ale ten seks wcale nie miał wyglądać realistycznie. chyba (podkreślam: chyba) chodziło o coś innego niż w innych przesiąkniętych erotyką i pornografią teledyskach, gdzie co druga osoba schyla się po mydło.

co do piosenki - niestety wg mnie też ginie;]

najlepsze sceny to wg mnie pierwsze dwie minuty, a końcowa właśnie mi się nie podoba. znaczy się, fajny kierunek, ale wolałabym żeby np. ta twarz zaczęła się starzeć, zmieniać, rozkładać. ale tu nagle taka trochę kosmiczna dziura;)

ale pomijając już sens, wymowę - której nie rozumiem, ale jak widzę Ty chyba trafnie zinterpretowałaś (o ile w ogóle ktoś chce tu coś przekazać;)) - bardzo podoba mi się montaż, taśma, scenografie, takie czysto techniczne aspekty.

zastanawiam się tylko, czy ten obraz nie zastawił na mnie pułapki. czy pierwsze wrażenie nie sprawiło, że chciałam, żeby to wszystko miało jakieś znaczenie. a tu zonk. tak jak w przypadku poetów, którzy śmieją się do rozpuku, gdy ktoś interpretując wiersz zauważa wpływy filozofii takiej, siakiej i owakiej, pierwsze i piąte dno, chwali rzeczy, o których autor nawet przez chwilę nie pomyślał - a miał na myśli tylko to, co napisał, nic więcej.

bardzo możliwe, że za kilka dni będę się śmiać sama z siebie;]
Opublikowano

a, a na zapowiedź teledysku trafiłam nie dzięki pudelkom, tylko przez pewien blog (big cock - swoją drogą polecam pisanie tego niepokornego człowieka:) teksty o sztuce niskiej i wysokiej, a przede wszystkim o zacieraniu się granic między nimi)

edycja: wskoczyłam właśnie na pudla i o dziwo dowiedziałam się ciekawej rzeczy - zdjęcia do teledysku wykonał Janusz Kamiński:)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Produkt marketingowy... dzisiejsza nowomowa jest boska.:D

Jeśli nie rozumiesz któregoś słowa, to nie wahaj się spytać wprost, nie będę się śmiał;]
Opublikowano

Olesia, nie dałem rady przesłuchać wszystkiego. Bo jeszcze obejrzeć mógłbym.

Cóż, Sorokin stwierdził, że obecna kultura zachodu jest typową kulturą sensytywną w swym stadium starczym. Jej kryzys przejawia się m.in. w sztuce, która staje się "muzeum patologii" (fajne określenie, nie?). Dla mnie w tym teledysku nie ma nic. Jeśli chciała szokować, to dzieci do 12 roku życia, bo nie wiem, co może zaszokować dorosłego człowieka kultury zachodu, który zalewany był taką i jeszcze większą tandetą, no i przede wszystkim o wiele bardziej szokującymi projektami.
Ja w tym nie znajduję nic dla siebie.

Opublikowano

Chyba jestem "skażony kulturą zachodu", bo jakoś mnie to nie szokuje. Połykanie różańca chyba szokujące nawet nie miało być. W ogóle wygląda to jak jakiś pastisz swojej niewinności.

A co do samej Gagi - [url]www.youtube.com/watch?v=yAd29GlCKf4&feature=related[/url] Nie jest tak, że ona nic nie potrafi.

Nie do końca rozumiem tylko tę strategię. W mojej pseudo-psychologicznej teorii kobieta ta ma albo miała kompleksy. Nie jestem w stanie przywołać źródła (chyba to było jakieś radio typu radio Z), ale słyszałem, iż sama przyznała, że chce zdetronizować Madonnę. Pomijając kwestię ewentualnej ploty - ciężkie to zadanie (za panią M. stoi kawałek czasu), choć, jak na powyższym filmiku widać, śpiewa od niej lepiej :D

Poza tym zdolności muzyczne tej... "Piosenkarki" nie są chyba na tyle wybitne, by coś szczególnego dzięki nim osiągnęła w skomercjalizowanym, nastawionym na plastik i photoshop, świecie zachodu. W końcu liczy się tyłek itp. W Ameryce znajdzie się mnóstwo kobiet o potężniejszym głosie, ale one są w cieniu.

Usiłuje zatem zrobić show, nadrobić wizerunkiem. Nie uważam, że chodzi wyłącznie o tani szok. Uważam, że jej "dzieła" są niezupełnie udane.

I również podoba mi się to, że nie jest "hiperlaską" i ma odwagę to pokazać.

P.S. A jaki jest adres tego bloga o tandecie i sztuce wysokiej? Wpisuję "big cock" i "tylko w kategoriach: polski", ale wyskakuje wiadomo co, a teraz na tego typu strony ochoty nie mam :D

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Produkt marketingowy... dzisiejsza nowomowa jest boska.:D

Jeśli nie rozumiesz któregoś słowa, to nie wahaj się spytać wprost, nie będę się śmiał;]
Właśnie odnoszę wrażenie, że raczej ty nie rozumiesz, bo stawiając produkt marketingowy w opozycji do artyzmu udowadniasz, że błędnie używasz pojęć. Dokształć się i popraw. ;)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Pamięci wspaniałego pisarza Dana Simmonsa  za jego "Pieśń bogini Kali" i inne wybitne pozycję.   Jechałem tutaj najpierw  przepełnionym do granic absurdu pociągiem. Sprzed budynku dworca zabrał mnie umówiony wcześniej kierowca. Jechaliśmy wiele kilometrów na północ. Zatrzymaliśmy się pod wskazanym adresem. Kolejny mężczyzna  po okazaniu mu pieczęci  jaką dostałem jeszcze przed tym  gdy znalazłem się w pociągu, wyprowadził mały crossowy motor  z prowizorycznej szopy i kazał mi wsiąść. Wyjechaliśmy z miasta  i pod wieczór stanęliśmy pośrodku  jednej z pomniejszych wsi. Mężczyzna zniknął w pobliskim domu a mi kazał czekać i nigdzie nie odchodzić. Czekałem dobrą godzinę aż nastała noc.     Wreszcie drzwi otworzyły się  i stanął w nich mój kompan. Zaprosił mnie gestem do siebie. Chwycił za głowę i wyszeptał na ucho. Pieniądze nic nie dały. Nie pomogą nam.  Za bardzo się boją. Mieli załatwić przewodnika  i słonia do transportu. Jednak spanikowali i nic ich nie przekona  do zmiany decyzji. Musimy iść sami pieszo.     Czy ktoś Cię widział? Żartujesz? Chyba cała wioska się zleciała. Wszyscy mieszkańcy mnie widzieli. Rozmawiałeś z kimś? Nie. Wymieniłem tylko kilka grzeczności. Widzieli Cię wszyscy, ale jeśli coś się stanie  i służby zaczną węszyć  to każdy zapomni o tym  by kiedykolwiek widział tu  białego europejczyka. A więc nie pokładaj nadziei w ich uśmiechach. Nie będzie ratunku ani odwrotu. Wyruszamy natychmiast. Oni już wiedzą i oczekują.     Więc ruszyliśmy w drogę. Noc nie dawała ukojenia. Było duszno i gorąco. Lekki wietrzyk nie dawał ukojenia  a pył wymieszany z potem  pokrywał odsłonięte części ciała  i niemiłosiernie powodował  uczucie świądu. Księżycowy rogal  dopiero wstawał nad horyzontem. Wzrok zawodził zmęczone oczy. Wyostrzył mi się za to słuch i węch. Smród był nieznośnie mdły. Oleisty i zawieszony  w każdej cząstce skażonego powietrza. Sterty śmieci zastępowały trawniki i skwery. Dosłowne wieże ery konsumpcjonizmu, wznosiły się, wsparte o ściany domów.     Głodne psy i koty. Walczyły zażarcie  o każdą reklamówkę resztek, każdy worek odpadów. Szczury piszczały wśród tych stert. Były w amoku podniecenia. Były królami, którzy rządzili tu  ostrymi pazurami i zębami.  Miało się wrażenie,  że przestrzeń ciągle się porusza. I w istocie tak było. Muchy, larwy, szczury, karaluchy, myszy, bezdomni starcy a także małpy i bydło. Wszyscy byli świętym ekosystemem. Religią i porządkiem starszymi  niż moja cywilizacja zachodu.     To było mrowisko dusz. Slums złożony z pojedynczych trybików systemu kast i zależności. Każdy był tutaj po coś i spełniał swą rolę, choć ja nie widziałem nic  poza wykraczającą za ludzkie zrozumienie nędzę i upadek człowieczeństwa. Miliard istnień żyjących w matni nieskończonego koszmaru. Ciekawe ilu z nich zagląda do świątyni? O co proszą boginię? Czy są na tyle zdesperowani  by składać jej ofiary? Czy ona słucha i spełnia prośby? Teraz wolałbym już nie znać odpowiedzi. Za późno. Trzeba ruszać.     Ominąłem ostrożnie truchło krowy, odarte ze zgniłych resztek mięsa  prawie do gołych kości. Było ucztą dla larw. Nawet po śmierci  było namaszczone świętością. Absolutnie nikt  nie odważyłby się usunąć go z drogi. Przewodnik ponaglił mnie  i skręciliśmy za szereg ostatnich chałup, zanurzając się w las.     Włączyliśmy słabe czołówki w ich bladym świetle próbowaliśmy kluczyć  i wyrzynać dziką ścieżkę maczetami. Las cały czas rozmawiał  nie tyle z nami  co z całą otaczającą materią. Dźwięki te nie były straszne  a raczej hipnotyczne. Duchy nie opuszczały nas na krok. Ci którzy nas oczekiwali, potrafili władać  dowolnymi ciałami ludzi i zwierząt a nawet wchodzić w drzewa, krzewy i wiatr. Ich oczy były wszędzie wokół, ukryte za wiarą w rozum  a nie świat magii i rytuałów.     Szliśmy nie rozmawiając. Byłem tu przecież pierwszy raz w życiu  a moje nogi jakby idealnie  znały każdy cal drogi. Znów pomyślałem o ich obcej ingerencji. Byli kłębkiem a ja jedynie  lichym kawałkiem sznurka. Pozwalałem bezbronnie by nawijano mnie szybciej i szybciej ku prawdzie.     Po jakiś dwudziestu minutach  las przerzedził się na tyle  byśmy nie szli gęsiego  a stanęli obok siebie ramię w ramię. Wydawało mi się, że przed nami czerniał zarys jakiegoś budynku a raczej świątyni. I nie myliłem się.     Wyszliśmy centralnie na jej front. Nie zapomnę jej widoku już nigdy. Miała wysokość około czterech pięter a szeroka była na jakieś osiemdziesiąt metrów. Kamień do jej budowy  pamiętał z pewnością i Buddę i Krysznę. Była majestatyczna i mitycznie,  olśniewająco piękna. Od razu można było poznać, że była poświęcona kobiecie. Najstraszniejszej demonicy. Bóstwu nocy i śmierci. Szaleństwa i krwi. Obłędu i zemsty. Cudownej bogini Kali. Tej która tańczy w gniewnym uniesieniu  na ciele Śiwy. Tej która jest wielką matką czasu. Pas jej z czaszek i odciętych dłoni a dziewięć par rąk dzierżą ofiarne ram dao. Błagając o ofiarę z życia. Tej, której z pola ustępują Wisznu, Kryszna  a nawet Ganga. Jej krzyk oznacza wyrok. A spojrzenie śmierć.     I patrzyła na nas z dziesiątków posągów. Objął mnie nieludzko silny lęk. Nie tyle o życie co o duszę. Byłem tylko marionetką w jej szponach. Byłem tak mocno przerażony,  że nawet nie dostrzegłem  dwóch postaci stojących u podnóża  schodów na szczyt świątynny. Żaden z nich nie rzekł nic  przez cały ten czas  lecz wreszcie ten niższy  i ubrany jedynie w przepaskę na biodra  zbliżył się do mnie  dzierżąc w dłoni  małą jutową sakiewkę.     Nie podał mi ręki, nie pozdrowił mnie. Był kapłanem Kali. Gardził ludźmi mojego pokroju. Tymi, którzy błagają o jej wstawiennictwo. O jej matczyną opiekę. Uciekają w kult by rozwiązać doczesność. Wyciągnął dłoń i podał mi sakiewkę. Zaczął mówić a mój przewodnik tłumaczył. Oto obiecane prochy wroga,  wymieszane z jadem kobry  i trucizną znaną jedynie nam. O świcie wejdź na dach świątynny. Tam czeka Wielka Matka Kali. Zjedz na jej oczach prochy. Uleć do jej miasta. Miasta Umarłych. Tam czeka stos. Spłoń bez strachu. Wtedy Kali weźmie Twe prochy  i wsypie je do Gangi. Wskrzesi Cię i wrócisz do ciała pozostawionego tutaj. Obudzisz się z transu. A dusza Twego wroga  nie znajdzie nigdy wyjścia  z Twego wnętrza. A jego kości i czaszka  upiększą naszyjnik bogini.     Wziąłem od niego sakiewkę  i rozpocząłem żmudną wędrówkę  na szczyt świątyni.          
    • @Alicja_Wysocka   Bardzo dziękuję!    To prawda, te gorzkie nuty potrafią nieźle namieszać w codziennej melodii. Dziękuję za tak trafne spostrzeżenie i miłe słowa! :)   Serdecznie pozdrawiam.  @Leszczym   Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam. :)
    • Wiersz o takich zwyczajnych rzeczach a tak niezwyczajnie piękny. Pola to mój ulubiony krajobraz, może dlatego z łatwością poczułam Twój wiersz. A i siedzieć tak i patrzeć też potrafię.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Pozdrawiam klimatycznie.
    • @Migrena i wzajemnie!

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Lenore Grey   dobrze:)   czytam te ostatnie.   a w nich jest już Twój czysty styl.   poetycka TY !!!   wszystkiego dobrego:)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...