czasy

[janusz_pyzinski]

wiosny i lata zachodzą przed świtem w ślad niewidzialny po furtce i progu
myśli ostatkiem sił wznoszą się z powrotem tam gdzie ojciec z głową
opartą o łono barci słuchał jego brzemienności i chronił
jak modlitewne słowo roztańczone słodkie sukienki robotnic

niebo pachniało cierpką gruszą i miętą dziadek wąchał piec potem chleb
na dalsze rozkosze bez wspinał się na palcach i zaglądał bezczelnie do okien

ciepłem dziewczęcych rąk rechotem żab ogarniam hektary metafor
stojąc w drzwiach wpatrzony w płomień rzucony w półmrok
świętego obrazu przed którym klęczy dzieciństwo
ojcze nasz i Ala ma kota

zapomniałem matko z południowej godziny siedzącej na progu
haftowanym tarniną złoty dukat słońca ostania zapłata
spracowanym dniom wpada przez dziurawy dach

zarastam jak ścieżka przyzwoitością z niedzielnych mszy
codziennych pacierzy klepanych jak klepie się kosę
matko w bólu rodząca poetów szukająca czasu
zapomnij o nim nie przywołuj nieba do suteren
gdzie rozbił się gliniany dzban
pawi ogon sczerniałej ikony na liściu jesiennym

[Dorota_Jabłońska]

zagrał na strunach duszy Twój wiersz. piszesz prawdziwie i z wyczuciem.

pozdrawiam :)

[H.Lecter]

pawi ogon sczerniałej ikony na liściu jesiennym


Jak zwykle, jest co czytać :)

Najbardziej podoba mi się puentujący wers, chociaż jest w nim pewna nielogiczność.

[Agata_Lebek]

Wszystko mi się podoba, a najbardziej czwarta - genialna:
zapomniałem matko z południowej godziny siedzącej na progu
haftowanym tarniną złoty dukat słońca ostania zapłata
spracowanym dniom wpada przez dziurawy dach
To siedzenie na progu bardzo mnie rozczula i
ogarnia mnie melancholia.
Biorę jak swoje :)

[Łukasz Radwaniak]

Piękny obraz dzieciństwa "sielskiego, anielskiego", przypomina wiersze Czechowicza.

[Goliard]

"klęczące dzieciństwo" a przed nim cała szerokość...
smakowite...

pozdrawiam

[MARIUSZ RAKOSKI]

Bez zmian - czyli kawał dobrej roboty :)

Pozdrawiam!

[Sfinks13]

ładny wiersz

serdecznie