nim lato dojrzeje

[anna_rebajn]

opowiedz mi tato jak nie być dorosłym
przecież będąc chłopcem ganiałeś dziewczęta
by dotknąć złudzenia najpierwszej miłości

pomiędzy trzepakiem a rzęs poruszeniem
strzepywałeś popiół z porzuconych marzeń
wydrążałeś słowa poszukując nasion

domu gdzie dorosłeś

powiedz jak się podnieść po dotyku twardym
który ostrzem chwili zdarł wrażliwość skóry
i obnarzył wnętrze myśli delikatnych

jak mam nie upadać pod kamieniem spojrzeń
którymi rzucają w kruchość moich kości
nie dając im czasu by zdążyły dojrzeć

choć jeszcze przedwiośnie

wiesz że lata boję się najbardziej
gdzie mnie kłosem pokłuje zapowiedź jesieni
a złocenie opadnie jak liść w szarość ziemi

że się nie doczekam spełnienia modlitwy
o ścian czterech spokój gdzie blisko dłoń dłoni
a przestrzeń pomiędzy nikogo nie boli

bo nie ma tam krzywdy



(kilka refleksji po przeczytaniu wiersza Pana Białego :-) )

[Pan_Biały]

ciesze się że zainspirował:)
i zrodził się dobry wiersz
najlepszego
r
ps przemyśl i namów;)

[anna_rebajn]

Ja też się cieszę, że wiersz się zrodził, choć w innym stylu niż dotychczasowe. A co do namowy - wszystko już wiadomo :-)). a

[Magda_Tara]

piękny
a Rafał daje kopa i płynieeeesz.

piękny, anno
:D

[anna_rebajn]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak sobie trpochę popłynęłam innym stylem niż zwykle. ;-))