Nic śmiesznego

[Anna_Myszkin]

Powiedział mi, że jest dzieckiem.
Nie ma w tym nic odkrywczego.
Każdy pomiotem jest Ewy
I A. Bezjednożebrego.
Ta stuprocentowa matka
I ojciec okaleczony
Z niedopieszczenia wątłego
Dali na dietę do żony.
Karmiła chudo, oszczędnie.
Sechł w oczach uczuć spragniony.
Pracował, spał, a w marzeniach
Pieściły go ciepłe dłonie.

Zmiękczył mnie tą opowiastką...
Bankiet trwał całe dwa lata.
Rósł w siłę na czułym wikcie,
Brał wszystko. Coraz mniej dawał.

-Ja też pochodzę od dwojga
Niewiedzą mocno targanych,
Co za odstępstwo od zasad
Ciało rozrzutnie karali,
Lecz nie obsadzam cię w rolach
Ojca czy brata, czy syna -
Ty chcesz, bym grała kobietę,
której ni krzty we mnie nie ma.
Tobie potrzebna jest gejsza
Z wachlarzem zabitych marzeń,
Uczona dygnięć, uśmiechów,
Czułości, mierzonych gażą.

-Myślałem, że będziesz kochać
bezwarunkowo, nad życie.
-Bezwarunkowo nie znaczy
Dawać się zjadać i milczeć.

[Pielgrzym Ostatni]

Aniu, nie wiem do kogo, od kogo ten wiersz. Pierwsza strofa i ostatnia, zwłaszcza dwia ostatnie wersy - kupuję. Reszta bardzo nierówna. Pozdrawiam

[ISKRA]

Aniu,przeczytałam Twój wiesz...i poczułam się tak jakbym spojrzała w lustro,na swoje życie.Najważniejsze to zdać sobie sprawę z toksyczności relacji i wyrwać się z tego...Pozdrawiam serdecznie.

[Anna_Myszkin]

Wiedziałam, że lepiej trafi do kobiecej wyobraźni, Iskierko. To prawda, że trzeba wiedzieć, kiedy pogasić światła, nawet gdyby to groziło szokiem elektrycznym ;)

Drogi Pielgrzymie, śpieszę z didaskaliami:
Był sobie facet zrealizowany zawodowo, któremu niewygodnie bardzo i trochę nudno było w skórze męża niezbyt wylewnej żony. Syndrom niedopieszczenia, nabyty już w dzieciństie, leczył w ramionach kobiety, która kochała, ale też miała potrzebę bycia kochaną. Bycie używaną w rzadkich kradzionych chwilach nie zaspokajało tej potrzeby i zgrzytało z jej światopoglądem, więc rzuciła rozkapryszonego dzieciaka, mimo uczucia, jakim go darzyła. Ot, cała historia.