w kadrze

[anna_rebajn]

Po chodnikach pod witryną barwnych okien
przewijają się jak w kinie czarno-białym
wciąż następni (zapamiętać ich nie mogę)
niby różni ale przecież tacy sami

w garniturach i pantoflach pod krawatem
w marynarkach sprzed pół wieku albo dłużej
w długich sukniach lub spódnicach w drobną kratę
gdzie nie spojrzeć wszędzie widać twarze ludzi

czasem tylko bardziej szare bardziej mętne
naznaczone twardym wzrokiem wbitym w ziemię
jakby chciały zniknąć szybciej za zakrętem
gdzie nie trzeba będzie wstydzić się za siebie

a czasami (i tych łatwiej zapamiętać)
idą wolno zawieszeni w próżni minut
ze zmarszczkami które czają się na rękach
by wypełniać drobne kroki każdą chwilą

ktoś ogląda się za siebie ktoś potyka
plecak torba lalka w wózku duży zeszyt
na ekranie w moim oknie wszystko mija
nawet laska w czyjejś dłoni dokądś spieszy

[Gość]

Ciekawy kadr, bogato opisany. Okno na świat, na ludzi... daje do myślenia. Tym bardziej motyw "laski" na końcu... Kojarzy mi się z obawą, żeby "widzenie" nie uciekło.
Pozdrawiam Aniu.

[anna_rebajn]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję, że chciało Ci się zajrzeć. To taki wyszperany wiersz - sprzed roku lub dłużej. ale spodobał mi się, więc wzięłam jeszcze na warsztat. pozdrawiam anna