Cud PKP

[Anna_Myszkin]

To nie jest jeszcze to miejsce,
To nie jest z mych marzeń stacja.
Jadę pociągiem relacji
Śniadanie-Obiad-Kolacja.

Wagony ciężkie od wspomnień,
Konduktor z marsem na twarzy,
Wiatr po kuszetkach się snuje
Z półmrokiem sklejony w parze.

Niepewność w gardle mi rośnie,
Gdy pociąg w biegu ustaje.
A jeśli tam, dokąd jadę,
Nie będziesz czekał, kochanie?

Wysiadam gdzieś przed Kolacją.
Ogarniam żył pulsowanie:
Te same oczy i usta.
Pryska jak bańka wahanie.

To jest na pewno to miejsce -
Pamięć powraca obrazem.
Ostatni raz mamy szansę
Pozbierać okruchy marzeń.

[Dyziek_ka]

Bardzo fajny pomysł, brawurowo zrealizowany, masz duże wyczucie czytelnika,
ani jedno słowo za dużo. Ciekawe… „Ogarniam żył pulsowanie” (coś tam wiem, o tych żyłach i spotkaniach ze wspomnieniami… niebezpieczne!!! )
Pozdrowienia

[Anna_Myszkin]

Dziękuję, Alino. O zmianie tytułu pomyślę. Przyznaję, że czasem włącza mi się chochlik-kpiarz, który skłóca tytuł z resztą wierszyka. Miały być "Koleje losu", ale za ciężkie mi się wydały. Pozdrawiam z muśniętej dziś zaledwie przez słońce Łodzi.

I Dyźkowi też bardzo dziękuję za miły komentarz. To prawda, że niebezpieczne, ale czasem nie sposób przed nimi uciec. I nawet nie bardzo chce się uciekać... Pozdrawiam.