Pro Publiko Kona

[Dyziek_ka]

Jak żuk na plecach
Tworzona chlebem codzienność
Wyrosła z kapci
Wyniosła z nacji
Targana losem tożsamości
Splątana w grzybów plechach
Tabaką
Mierzwą
Bytem glona
Mrowiem mierzona
Kosa oprawiona
Skonana byciem kona

[Anna_Myszkin]

Wiersz z przesłaniem, a przekaz bardzo czytelny i smutny. Ze wszystkim sobie poradziłam, tylko muszę dopytać, czy "kosa oprawiona" tożsama z codziennością jest. Bo jeśli tak, to konam. Z podziwu. Pozdrawiam.

[Pielgrzym Ostatni]

Dobry wiersz, lubię takie mierzone, czyste cięcie (kosą). Pozdrawiam

[Ela_Ale]

Krótkimi cięciami załatwiłeś wiele spraw, rozprawiłeś się z dylematami ciążącymi nad ludzkością i...już. A forma - zapytasz? Nie znam się, ale, skoro krótkie, nieprzeładowane, bez zbędnych ochów i achów czyli nieznośnej dla mnie gdziekolwiek afektacji, to chyba jest dobrze? Fachowcy, odezwijcie się, pomóżcie czasem! Bardzo ciekawie wykorzystana tematyka botaniczna ożywia metafory. Uściski. Elka.

[Dyziek_ka]

Pisałem jakby w dwóch kanałach. Zależało mi by skojarzenia jakie mnie dopadły również czytelnik mógł odebrać.
Sprawiliście mi niebywałą przyjemność swym zrozumieniem.
Jeden z tych kanałów to taki codzienny mozół życia- „kosa oprawiona”- przygotowana do następnego dnia pracy-codzienności.
Już jest zmęczona że znów ma być źródłem radości, potu i dobrobytu…
„Skonana byciem… oczekiwaniami.
Drugi kanał, to Ojczyzna
„kosa oprawiona” … na sztorc- symbol walki powszechnej ojczyźnianej. W dobie wyższości postaw społecznych nad narodowymi, dla mnie, odchodzi w historię.
I wcale nie wiem, czy to dobrze, czy źle. Czy w dobie tolerancji i eurobraterstwa, walka o lepszy byt nie rozgrywa się w imię nacji, a na polu gospodarczym

Bardzo dziękuję: Annie, Eli i temu co w drodze, za możliwość wymądrzenia się i cierpliwość zrozumienia. Też Was czytam i często milcząco zazdroszczę.