`przez wszystkie wierności

[janusz_pyzinski]

wierny jak brzegi rzece
wierniejszy niż płomień świecy
daleko zachodzę w myślach
bezwietrzna cisza pieści skronie
kiedy przerastam drzewa milczeniem

zbłąkane gołębie moich rąk przytulasz do piersi
i pieścisz oddechem każdą z nabrzmiałych żył
chłodem dziś wieje od gwiazd
wygrzewam się w cieple twoich oczu
i wiem co to znaczy gdy cienie
snują się zazdrosne

brnę palcami za każdym ze słów
przeliczam w pamięci ile zdołam wywalczyć
by wznosić się z powrotem

niełatwo przejść obok połknąć truciznę
słonych pocałunków obudzić się
z siekierą wymierzoną w korzenie drzew

dziękuję że jeszcze mi wierzysz

[Stefan_Rewiński]

Dobre, gratuluję Januszu, pozdrawiam.

[Matylda Górska]

Dobre, więc zabieram do koszyka :)

:)

[bestia be]

U Ciebie jak zawsze klasyka poezji , co mogę z całą świadomością powiedzieć

pozdrawiam

bestia

[WiJa]

Zastanawia mnie, zresztą z paru względów ten wiersz, począwszy od tego, czy tak wygląda miłość, czy może tylko seks, a może jedno i drugie razem wzięte. Ale co by to nie było, jest to piękne odczucie i jeszcze piękniejsze ukazanie tego uczucia. Z pierwszej zwrotki, która jest wprowadzeniem w temat vel akcję, znamienny wydaje się mi ostatni wers, który uważam za reakcję vel posumowanie wcześniejszych myśli. No i te porównanie z drzewem, które odzewie się jeszcze przy końcu wiersza. Druga zwrotka jest, że tak powiem najbardziej treściwa, ale znowu ostatni wers tej zwrotki zapowiada, co najmniej wkradający się jakiś niepokój w pewny stan vel uczucie. No i trzecia zwrotka zasadniczo jest walką, tyle ze sobą samym, co z własnymi myślami (zapewne, co do pewnej czy niepewnej przyszłości /tego, co teraz jest/). Ale czwarta zwrotka, to już w pewnym sensie przerosła, nawet moje oczekiwania (i zresztą tak powinno być, bo dobry wiersz nie powinien dać się wyprzedzić czytelnikowi, tzn. czytelnik nie powinien przewidzieć vel odgadnąć, co za chwilę będzie), bo nie spodziewałem się (że) aż takich następstw, że mowa jest aż o ‘połknięciu trucizny słodkich pocałunków’ i ‘obudzeniu się z siekierą wymierzoną w koronie drzew’. Ta zwrotka jest więc najbardziej dosadna, ale boje się vel nie wiem czy można powiedzieć, że jest najbardziej wymowna. Trochę mnie też z tropu zbija ostatni wers vel puenta wiersza, bo po prostu nie wiem, co o tym stwierdzeniu vel podsumowaniu wiersza sądzić. Ale na szczęście, pewnie wszystkich mających coś wspólnego z tym wierszem, jest to optymistyczne i pozytywne zakończenia tego wiersza i tej, dla jednych przygody, a dla drugich przygody z tym wierszem. Pozdrawiam.

[miss croup]

w tym wierszu jest miękkość konturów jakby podglądać cudzą intymność przez płomień świecy i trochę czuć to ciepło, a trochę dreszcz. znowu mnie to porusza. pozdrawiam.

[JacekSojan]

"zbłąkane gołębie moich rąk przytulasz do piersi..." - to jeden z przykladów nieznośnych sentymentalizmow, ogranych niemiłosiernie, które autor próbuje wciskać jako własną nową sztukę;
poza infantylizmem takiego obrazowania i "słonych pocałunków" próbuje wywrzeć presję psychiczną: "nie wierzysz mi" - nie rozumiejąc, że pajacowanie pod przykrywką Casanowy budzi tylko zażenowanie i uśmiech politowania u adresatek -
a mena jak nie ma tak nie ma....jest rozmemłany poetycko chłopczyk -
eeeeeeee....!

J.S

[seweryna żuryńska]

gdyby nie pierwsza i ostatnia strofa, pachniałby erotyką subtelną
autor jakby klamrą zamykał w sobie to pragnienie
a może to noc i gwiazdy

pozdrawiam
seweryna

[Danka Kot]

[ komentarz został usunięty przez administrację portalu ]

[Goliard]

tym razem na nie
:)
wolę "Żółte kalendarze"
pozdrawiam

[Bernadetta1]

ech no...mnie sie podoba Januszu:)faktycznie Jacek ma rację, ze ,,wysubtelniles''ten wiersz bardzo.Ale płec piekna lubi takie;)pozdrawiam