Dłonie

[Pielgrzym Ostatni]

Do tańca porwały się dłonie!
Splątały w amoku swe palce,
Namiętnej oddały się walce
Jak dzikie pędzące dwa konie.
Nie wiedzą, gdzie pędzą i po co,
Jak długa ni którędy droga,
Nie dbają o ludzi i Boga
Dopóki okryte są nocą!
I gonić się mogą bez końca,
Niesione niewidzialną mocą...
Ich grzywy księżycem się złocą
- aż do pierwszych promieni słońca.

Czas zwolnił biegu zadziwiony
Tym zuchwałym wyzwaniem-tańcem.
Na chwilę przystanął wpatrzony
W gorączkowo błądzące palce.
A dłonie wtem jakby świadome,
Że oto już koniec się zbliża,
Przylgnęły do siebie złożone
- niby do modlitwy u krzyża.
I pieszcząc się wzajem w bezruchu
Tym ostatnim, łagodnym gestem,
Pytały serc naszych z nadzieją
Czy zatańczą tak kiedyś jeszcze?

[Intarsja Lumiere]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Piękny wiersz Pielgrzymie, jeśli wolno mi cóś zauważyć, to w pierwszej zwrotce
prawie same rymy rzeczownikowe, to mocno zubaża utwór :)

[sylwiam71]

Bardzo urokliwy, ma głębię, mnie zatrzymał, do mnie dotarł. Dziękuję za kawałek dobrej poezji, pozdrawiam:):):)

[Gość]

Chyba to najlepszy z Twoich wierszy, niewątpliwa poezja, gratuluję. O ile nie mam uwag do drugiej części, to w pierwszej "wzloty" pędzących koni w moim odczuciu są bardziej adekwatne do przeżywanych emocji niż do "tańca", który przechodzi w "walkę" dłoni. Za banał uważam wers "nie dbają o ludzi i Boga" wprowadzony chyba tylko po to aby powielić wyświechtany rym z "droga". Serdecznie pozdrawiam.

[Anna_Myszkin]

Chyba wszystkim zdarzają się wersy dla rymów, mimo świadomości ich popełnianiania. Klimat za to oddany z pełnym oddaniem. I pięknie :)

[Pielgrzym Ostatni]

Intarsjo, ciekawy komentarz, jako grafoman - amator nigdy nie myślałem o rymach w ten sposób, dzięki.

Sylwio, dzięki że zajrzałaś.

Gieniu, zgadzam się z Twoimi uwagami, w tym wierszu jest kilka banałów i wyświechtanych zwrotów (których teraz unikam), ale dla mnie jest on bardzo ważny z uwagi na emocje onegdaj z nim związane. Umieszczając go tutaj, chciałem sprawdzić, czy te emocje jednak wygrywają :)

[Pielgrzym Ostatni]

Ania , dzięki za wizytę.
Może jednak trochę wyjaśnię ten dyskutowany wers - ma on znaczenie niestety wiadome tylko wtajemniczonemu autorowi; otóż taniec dłoni owych odbywał się w okolicznościach moralnie nagannych... i może tyle na ten temat.

[Anna_Myszkin]

Czasem jednak trza światła, żeby nie było tego, czego autor nie miał na myśli ;) Póki żyjesz, tak możesz. A taki Słowacki... ;(

[Gość]

Po Twoim komentarzu dla Ani, wycofuję moją opinię o banalnym wersie - nie naciągałeś, po prostu tak było! A wiesz, nawet tego domyślałem się, ale oceniłem zbyt powierzchownie! Pozdrawiam...

[Ela_Ale]

O tym wierszu potrzebowałabym dłuższej dyskusji. O treści. Tu miejsca trochę brak, skoro jest intymny. No, ale - troszkę, jak dla mnie, zbyt patetyczny miejscami. Wers pędzących koniach razi mnie. Grzywy złocące się księżycem także. Ale to tylko kwestia tego, jak wolimy mówić o swoich emocjach. Ja wolę prostymi słowami "ustawionymi w odpowiednim szyku" nie szafując słowem wzniosłym. Tylko kwestia gustu. Nie jest to dla mnie najlepszy Twój wiersz. Inaczej - jego fragmenty są dobre, fragmenty inne - mniej. Powtarzam - to czysty subiektywizm. Ściskam E.

[Pielgrzym Ostatni]

Elu i inni,
Miejsca jest dosyć, więc w podzięce wszystkim, że zechcieli zatrzymać się opowiem krótką historię:
Mężczyzna po przejściach i kobieta z przeszłością spotkali się półprzypadkiem na firmowej imprezie. Jego zauroczyły oczy ciemne lecz nieprzystępne oraz okrągła pupka, ją tajemnica nieszczęścia oraz ramiona jak świat szerokie. W tańcu spletli się namiętnie i zapomnieli o poprzednich żonach i kochankach, a z ciał całych to dłonie właśnie, a nie biodra, słowa czy spojrzenia, najlepiej zrozumiały się i najgoręcej dialog prowadziły.
Ten rzeczywisty taniec stał się podstawą wiersza i moją jedną z pierwszych prób rzeczywiście nie całkiem udanych, ale bardzo ważnych do dzisiaj. Ponieważ dla ciekawskich, On zmienił swoje życie i zostawił przyszłość i inne takie, Ona zapomniała o przeszłości i żyli długo i szczęśliwie; choć stworzyli trzy śliczne nowe Światy to wciąż są najważniejsi dla siebie.
To powiedział Pielgrzym , który już zna swoją ścieżkę, howgh :)

PS. Wybaczcie więc, i Ty Elu, patos, banalne porażenia i słowa wzniosłe. Ja wiem, ale wtedy to była nędzna namiastka moich uczuć...