peregrynacja donikąd

[janusz_pyzinski]

cień oparty o przydrożny krzyż udomowił ból prozą dnia pisana poezja
drogę powrotną przysłonił kurz od tamtej pory pamiętam zaślubiny kamienia
z wiatrem gdy serce mnie oskarża o nagość pól znów pieści bose stopy
cichej nocy kolorowy wachlarz snów nanizując koraliki przeżyć na niteczki
wspomnień kiedy buty nie chciały przyjść do mnie i miska nie rosła wraz ze mną

wyrastam jak cierpka tarnina z odłogów nadziei na lepsze jutro wznoszę wzrok
ku niebu wracając z uporem ptaka na strych gdzie w kołysce z pajęczyn
usnęło dzieciństwo tu stałem się cząstką świata jak kariatyda dźwigając na głowie
cały jego ciężar przesiewam przez szronowy przetak ogniki z cienia co przenikają
w pieśń płomienia by żadna łza nie ugasiła go na zawsze

Frasobliwy ciągle błogosławi przechodniom chmury ptaków lecą ku słońcu
kładąc pod nogi cień tęsknoty i żalu że to już dzwonią liliowe wrzosy i czasem
pod pługiem zazgrzyta kamień uparty w przeszłości peregrynującej donikąd
matka ceruje niespokojne myśli układając na głowie koronę z kąkoli

czas nie pachnie słomą i młodym ziarnem ze skroni chaty dożynkowy wieniec
podpiera plecy pod sklepem gdzie chłopi przepijają ostatnią wypłatę
za sprzedany zagon dopóki nitka Ariadny prowadzi mnie w labirynt płotów
polnych ścieżek domostw z płatków śniegu jeszcze strugam kolędę o narodzeniu

jak roztańczony obłok poddany wiatrowi płynę w głąb gdzie powinien
zagłębiać się korzeń by nie uschło drzewo co wciąż pieści próg mój bosymi stopami

[f.isia]

a dla mnie znów przemetaforyzowane.... :(

dalipan, starałam się... ale niestety, duszność czuję,
może rozrzedź ową gęstwę enterami ?

przekaz (nie ukrywam, że bliski mi) przytłacza nadmierna kwiecistość, zbyt duża zawartość 'cukru w cukrze' ;)

[Almare]

pięknie napisany wiersz a w nim "pejzaż", w który wchodzę jak w swój, czytając:

"jak roztańczony obłok poddany wiatrowi płynę w głąb..."

[Almare]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

no dobrze, ale ładnie płynie. kwiecistość - zmierzona, a ta zawartość cukru w cukrze to spokój peela, który umożliwia dokładne "bezpośpiechowe" spojrzenie wstecz.

[f.isia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

no dobrze, ale ładnie płynie. kwiecistość - zmierzona, a ta zawartość cukru w cukrze to spokój peela, który umożliwia dokładne "bezpośpiechowe" spojrzenie wstecz.
nie neguję, jeno dzielę się swoimi odczuciami,
być może ,przyczyna' tkwi w czytaczu ? ;),
ot, owa nadmierna 'płynność' po prostu przepłynęła pomiędzy palcami, nie znajdując zaczepienia
;)

[Agata_Lebek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jest przebogato i choć pewnie nie z Twojej bajki to wyobraziłam sobie jeszcze liście tytoniu zawieszone na południowej stronie chaty do wyschnięcia i palce upaprane na zielono po zbieraniu laskowych orzechów... Mam jeszcze wiele takich wspomnień i za każdym razem kiedy przychodzę pod Twój wiersz - one ożywają na nowo i za to dziękuję.
Nie będę się powtarzać, przecież wiesz że lubię Twoje pisanie choć nie zawsze doskonałe ;)
Pozdrawiam jak zawsze serdecznie :))

[Wilcza Jagoda]

nie bedę się wymądrzać. Dodałm do ULU :)))
pozdrawiam ciepło

[MARIUSZ RAKOSKI]

Mimo, że droga donikąd, ale solida, jak zawsze...

Nie da się ukryć, że Twoje wiersze jak na razie przecierają szlaki, dla niekórych

byłbyś na Forum najlepszym nauczycielem :D

A, ten też trafia. Nastrojowo, nostalgicznie, tak lubię.

Pozdro.

[Dorota_Jabłońska]

Nie stać mnie w tym przypadku na konstruktywny komentarz. Pewnie nie ogarniam różnorodności. Powiem więc tylko, że wiersz robi wrażenie.

[bestia be]

piękny wiersz

pozdrawiam

bestia

[Stefan_Rewiński]

Dobry. Pozdrawiam.

[Leszek_Nord]

"choć nie zawsze doskonale" - to przecież swoista, osobna, Ciebie wyróżniająca poezja, warta zachodu, pochylenia się...Leszek.