Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

czy można tak żyć żeby zużyć się nagle
albo żyć w ogóle bardziej niż powoli
przed i po ulegać lub w trakcie wbrew
na czole drążyć sygnałami
kierując palnik w azbestową skroń
wcierać pastę wasabi

wypuszczać parę w tunele gwizdków
z ust wywabić ślady po cukrze
sadzą i gliną przenikać kalkę
wykrzyknikiem w geście przyjaźni
przypiąć się nitem do czyjejś skóry

lepiej nie żyć niż tak pokrótce pokątnie czekać
i szczekać z kołpakiem w piersi lub krokwią w oku
podduszać się wtórnie istotą rzeczy
wydeptać kółko na długość powrozu

Opublikowano

Drażnią wyhodowane przyimiki oraz niektóre naciągane zdania:


wypuszczać parę w tunele gwizdków
[...]
wcierać pastę wasabi


Co do pierwszego - kompletnie nie wiem, o co kaman (kolokwializm "wypuszczać parę"

odsyła do "puszczać parę z gęby" :D, "gwizdki" - mecz piłki nożnej, rzecz jasna), a

"wasabi"... z klubem w Szczecinie :D).

Najsprawniej wypadła strofa ostatnia, ale i tam irytuje ostatnie słowo: "powrozu", hrr


Według mnie cenna myśl nie udzwignęła przekazu materialnego, bym siedział.

Pozdrawiam,
:::)

Opublikowano

czy można tak żyć żeby zużyć się nagle
albo żyć w ogóle bardziej niż powoli
przed i po ulegać lub trakcie wbrew
na czole drążyć sygnałami
kierując palnik w azbestową skroń
wcierać pastę wasabi

lepiej nie żyć niż tak pokrótce pokątnie czekać
i szczekać z kołpakiem w piersi lub krokwią w oku
podduszać się wtórnie istotą rzeczy
wydeptać kółko na długość powrozu


a środek to już wymiennikownia sie zrobiła, wers z cukrem rozbił rytm. tak dla mnie jest ok.

Opublikowano

Wygląda na to zatem, że jestem uwsteczniony, skoro nie rozumiem zwrotu "para w gwizdek"

Z tymi meczami i gębami to żartowałem, stąd znak ":D"

A "powrozem" nie pasuje z prostej przyczyny: rzadko to używany rzeczownik,

jak dla mnie jest tępy, nie pasuje do całkiem sprawnej i zgrabnej strofy,

ale to tylko moje widzimisię,

pozdro
:::)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • nieomal poczułem to wykluwanie, ale przyszło porównanie, ziemia się podobnie wykluwa, pęka kontynent, ciekawe co to będzie? :))
    • trochę tajemnicze wersy można nazwać grypsem poetycznym, dla nielicznych, którym zazdroszczę bo nie cierpię niewiedzy :))
    • @Alicja_WysockaTe głowy to ciekawe instrumenty wiemy, że współdziałają z podświadomością, gdyby działały jeszcze z nadświadomością, to odpowiedzi zadowoliłyby naszą ciekawość i wrażliwość :), a wszystko dzięki kawie???:))) @NatuskaaZadajesz pytanie, które nie potrzebuje odpowiedzi albo się proszą o nie. Najlepszymi są te sprzeczne odpowiedzi, stawiasz na górnolotność i wpływ, na przeciw stanąć może rozsądek tłumiący, czyli np. niemożliwość wzlotu albo upadek jako rodzaj bierności. Wolę jednak podobnie, wpływać, niż biernie opływać ten stan rzeczy obok :)) Dziękuję za zainteresowanie bo daje mi to sygnał do dalszych eksperymentów poezyjnie filozoficznych :))
    • – Hej, słyszysz to? W korytarzu – mówi nerwowym szeptem. – Tak… To musiało wrócić… – Musimy się stąd wydostać, tylko trzeba znaleźć cichy sposób…   Wspomniany rytmiczny stukot wydaje być się szybszy i głośniejszy — Musi być zniecierpliwione…   – Wiem! Rzucę butelką, ono zainteresuje się nią, a my wybiegniemy z domu – niepewnie stwierdza. – Nie wydaje mi się, że damy tak radę… To jest o wiele silniejsze od nas… A wiesz, co się stanie, jak nas złapie, prawda? – Masz racje, z pewnością będzie chciało to zrobić… Jakiś inny pomysł? – Myślę, że musimy wyjść przez okno. Jest to najbezpieczniejsza rzecz, jaką możemy zrobić. – Tak, to jest to. Dobrze, że pod nim jest dach. Będzie mniejsza szansa, że spadniemy…   Lekko skradają się do parapetu i uchylają szybę. Stukot gasi się. Teraz słychać tylko tykanie zegara. W korytarzu rozbrzmiewa ledwo zauważalny głos: „Już czas” Wyłącza się tam światło.   – Cholera! Trzeba uciekać! – Dziewczyna wyskakuje przez okno na kafelkowy daszek. – Poczekaj na mnie! – Próbuje wdrapać na podokiennik, jednak nie potrafi.   Rozlega się dźwięk otwieranych drzwi. Przez kilka sekund jest cicho — jakby każdy oczekiwał, aż to nadejdzie. Nagle histeryczny krzyk chłopca, który łączy się z płaczem przyćmiewa wszystko. Nasila się i nasila i… Zmienia się na śmiech. Jego śmiech. Dziewka zeskakuje i biegnie, ratując życie.
    • @Poezja to życie, dziękuję :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...