Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Poemat tajemnic starowieku

Ulla

Przez Ulla
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Ulla

Ulla

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

zgaśnione światła chryzantem
tulą się mroźną koronką
nad pogorzeliskiem świateł – pustka

napowietrzne prześwity rozgarniają purpurę brzasku
tłumy niewidzialnych podążają ścieżką odwiecznej tęsknoty
za okruch chleba, garść rodzynek,
a myśli zdradne niczym pęta dławią i ranią po omacku

To było zimą, wczesną porą
a może .... .... ....
może zmarzłym przesileniem
gdy otulona liściem Jesień
nie chciała odejść

odeszli INNI w zapomnienie
bramą ku Światłu
odziani w worki po cemencie
tak było bardziej konspiracko,
gdy osłoniły ICH płomienie

dziś gdy zasnęły Siwe Głowy –
jedyne Świadki tamtych zdarzeń
nikt idąc ścieżką za cmentarzem
nie słyszy głuchych łkań kamieni

zamilkły o tym co widziały
załkane dusze nie umarłych

Świat ma swe tajemnice...

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

cudowne!!!!! jak znajdę dodaj do ulubionych......bo gubię się w tych nowych formach strony....dawno nie czytałem tak pięknego wiersza...dziękuje za tę chwilę i pozdrawiam

magda onuch

magda onuch

Opublikowano
Opublikowano

wspaniały, jeśli w ogóle można mówić o wspaniałości dotyczącej tak poważnego tematu, jakim jest przemijanie...

tylko ta końcówka mnie razi :
"Świat ma swe tajemnice"...
hmmm, jeszcze pomyślę, może się przekonam, ale jak na pierwszy rzut gałki ocznej, zakończenie dla mnie zawiera się w przedostatniej strofce:
"Zamilkły o tym co widziały
załkane dusze nie umarłych"

pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      Dlaczego III

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Annna2    Myślę, że Dmowski nie meblował myślenia.    To polityczne przekłamanie - żywię głęboką nadzieję.   Dopiero dzisiaj meblują Dmowskim.   A wiersz?   Tchnie historiozoficzną erudycją.   Chapeau bas!
    • Leszczym
      Reperkusje

      Przez Leszczym · Opublikowano

      Klucz do sprawy tkwi w mniejszych reperkusjach. Gdyby nam zabrać lub ograniczyć liczne reperkusje byłoby dużo znośniej. W większym rozluźnieniu i w pięknym, rozpromienionym uśmiechu słuchałoby się po prostu interesujących solówek na perkusji. Sprawy by się swobodnie działy i lekko płynęły, a nie bez przerwy tąpały. Widzę pracę ku temu wielkim sensem pracy u podstaw. A ty?     Warszawa – Stegny, 20.05.2026r.    
    • EwelinaWawrzyniak
      Zdrowienie

      Przez EwelinaWawrzyniak · Opublikowano

      Otwieram oczy i patrzę na Ciebie, co w bieli Ty z ziemi dłońmi się wygrzebiesz. Twych oczu nie widać, ciemność z nich wylana.  Co palcem w szybę pukasz, krew na nim przelana.    Trupi widok w mej głowie się buntuje, jednak strachu już w ogóle nie czuję, bo na co dzień Cię mam i widzę w odbiciu.  Nawet po szklanki wina czerwonego wypiciu.    Cóż począć, gdy taka natura z tobą obrana, bezimiennie nazwa mi została nadana.  W samotności zgiełku, twój widok przyjazny. Mimo, że na czaszce twej wyraz grymaśny.    Czy odejść planujesz? Zostawić mnie samą? już porównuje Cię ze swoją nową mamą.  Matką choroby, której imię zakazane. Czy dobrze, że imię jej jest mi już znane?   Odchodzisz bez słowa - wyrokiem ciszy zostawiasz.  Samotnie porzucić mnie w ciemności postanawiasz.  Jak przywyknąć do zdrowia, gdy choroba codziennością?  Obdarzysz mnie znowu swą bezlitosnością?   Teraz pukam w to lustro zniecierpliwiona myśl sama że Cię już nie ma, mnie pokona. Widzę swój nos i usta całkiem już suche. na policzku widzę powolną srebrzystą muchę.   Spojrzenie me cierpkie - wpatruje w nim Ciebie. Codzienność zabrała mi drugą część siebie.  Jestem w potrzebie, brakuje mi Ciebie.  Naprawdę, brakuje mi Ciebie
    • Laura Alszer
      Fauna bez flory

      Przez Laura Alszer · Opublikowano

      trudno przechodzą litery między zębami rozsupłana pętelka z języka otwiera tamę   topią się receptory przepalają synapsy wir wciąga wszystkich gości    ciemnowłose pijaczki rozbijają szklanki na kocich łbach wątrobiarze liżą liżą liżą   won mentalny menel z cynicznym uśmiechem  wali pieścią w stół   wódka się rozlewa pękają życzoneczka
    • Poet Ka
      pod wiatr

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Berenika97 docierasz do sedna rzeczy... wyryję w sercu na ostatnie chwile  to mądre...

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...