Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

nie zatapiam się w wierszach Tuwima aczkolwiek byłem na Jego grobie przy okazji tego jak odwiedziłem grób Jacka Kaczmarskiego / a wiersz jest nasycony barwny kolorystyczny / jego zawiązany i trudny język akcja po akcji dialog w dialogu może służyć do logopedycznych poprawek do szlifowania teatralnych skeczy/ można sobie wzbogacić i umocnić słowo / kawał kunsztownej w swoim rodzaju poezji - nie mojej ale takiej którą szanuję /

pozdrawiam

t

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Sandały w sam raz na zbliżające się lato!
Co tego atletycznego Pana, to:
Lecz choćby przyszło tysiąc atletów
każdy dał Kasi tysiąc kotletów,
I każdy nie wiem jak się natężał,
nie przełknie Rybka - taki to ciężar!

Dzięki za czytanie i miłe słowa, serdeczności
- baba
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Szacunek dla odmienności, niekoniecznie lubianej, niekoniecznie akceptowanej,
to bardzo cenna cecha, coraz mniej (niestety) powszechna.
Dziękuje za czytanie i komentarz, serdecznie pozdrawiam
- baba
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Tak Judyt, moja z Nim rozmowa. Nie mam jednak nadal odwagi
łapać Go za nos, nawet za obietnicę szczęścia.
Gdyby teraz żył, pewnie nie miałby nic przeciw temu, a jednak!
Dziękuję za czytanie, za obecność.
Serdecznie pozdrawiam
- baba
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Sandały w sam raz na zbliżające się lato!
Co tego atletycznego Pana, to:
Lecz choćby przyszło tysiąc atletów
każdy dał Kasi tysiąc kotletów,
I każdy nie wiem jak się natężał,
nie przełknie Rybka - taki to ciężar!

Dzięki za czytanie i miłe słowa, serdeczności
- baba
Opublikowano

Pięknie pogawędziałaś z panem Julianem
Zasłuchana powspominałam treści tak dobrze mi niegdyś znane.
Wiersz budzi nadzieję łacząc "strare i nowe".
Bądźmy razem we wszystkim, co łączy, szanując odmienność.
Podziwiam formę wiersza. Tylko pogratulować!
:)
Serdecznie ściskam, Izo -
Krysia

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 Dziękuję :) Tak, ta ławka, choć pusta, jak piszesz - naładowana możliwością. 
    • Polecam także zajrzeć na mojego bloga literackiego. Tam omawiam dużo ciekawych problemów, o których wielu z nas boi się mówić. Link jest w opisie profilu.   Jeśli chcecie, możecie podzielić się własną interpretacją tego wiersza w komentarzach.           Cisza w pokoju, spokój przy świecy, Kiedy jesteśmy sobie dalecy. Nie ma przyjaźni, jest tylko wojna, Zaś armia w kłamstwa jest dzisiaj zbrojna.   Nie widać ostrzy mieczów! Nie słychać żadnych strzałów! Krwi, mięsa nawet nie czuć! Jedynie słodki nałóg… Jedynie słodki nałóg…   –– –– ––   Serca zatruto, miłość spędzono, Zaś nienawiści dawno uczono. Każdy z nas mundur winien dziś nosić, A kto jest mądry – świat go nie znosi.   Nie widać ostrzy mieczów! Nie słychać żadnych strzałów! Krwi, mięsa nawet nie czuć! Jedynie słodki nałóg… Jedynie słodki nałóg…   –– –– –– –– –– –– –– –– ––   (Gdzieś daleko, gdzieś w ukryciu Dalej ceni się swobodę. Po samotnych dróg przebyciu Dalej w prawdzie słychać zgodę. Mundur – ubiór narzucony Miłość niszczy – świat go wzmacnia, Gdy kłamstwami jest karmiony, Przez co zieleń już nie wzrasta!)   Nie widać ostrzy mieczów! Nie słychać żadnych strzałów! Krwi, mięsa nawet nie czuć! Jedynie słodki nałóg!   Nie widać łez wokoło!! Nie słychać wołań, krzyków!! Człek w łóżku gardzi smołą!! Tam czeka dnia zaniku!!!
    • Następnym razem mogę to zmienić.
    • @Alicja_Wysocka Ja też... mam z ławek wiele wspomnień :) i na pewno miałyby dużo do opowiadania
    • Obudziłam się z szumem w głowie, Nadzieja uleciała przed poranną kawą, Gorzką. Jej smak miał złagodzić ciężar Przekraczania progu. Wkraczam w dorosłość, bo muszę. „Nic nie musisz!” Wskazówka zegara przyspiesza. To, co miało być jutro, Teraz delikatnie klepie mnie po plecach, Przypominając, że to dziś. Próbuję tańczyć w rytmie, Ale go nie znam. Nie znam siebie. Odwracam wzrok.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...