Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

pociągająca ulica

Grażyna_Kudła
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Grażyna_Kudła

Grażyna_Kudła

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

przed błyskami reflektorów
ucieka w ślepy zaułek
znieczulona na odglosy nocy
owija się w echo

wystawia swoje wdzięki na pokaz
sprawiedliwość po prawej
jubiler po lewej
trzeszczy stara płyta:
"kup pan cegłę"
to nie ta piosenka

przeciera oczy by dojrzeć
cichym porankiem

skoczmy na jednego

Sfinks13

Sfinks13

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


w takim razie zapraszam na jednego:)
może sobie zaśpiewamy: "gdzie jest ta ulica, gdzie jest ten dom..."
:)))
pozdrawiam
Grażyna

,,Gdzie jest ta dziewczyna , co kocham ją"

przyjmuję ofertę , ale nie pijęalkoholu :( moźe być kawa?

serdecznie

13
Grażyna_Kudła

Grażyna_Kudła

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


w takim razie zapraszam na jednego:)
może sobie zaśpiewamy: "gdzie jest ta ulica, gdzie jest ten dom..."
:)))
pozdrawiam
Grażyna

,,Gdzie jest ta dziewczyna , co kocham ją"

przyjmuję ofertę , ale nie pijęalkoholu :( moźe być kawa?

serdecznie

13
no to jesteśmy umówieni, Ty kawę, ja piwo:)
ps. Jadwiga stawia!
na "Miłej"? (a gdzie to jest?)
pozdrawiam
:)
Grażyna
Grażyna_Kudła

Grażyna_Kudła

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


bingo, Madziu!
nie jest ulica "Miła", a jakbym chciała...
znaleźć
i... czy tak można o tym wierszu, jak piszesz?
a jakieś poprawki, nie ten teges?
zastanawia mnie wers:
"wystawia swoje wdzięki na pokaz"
może bez "swoje"?
albo krótko:
"wystawia na pokaz"
coś mi nie gra, pomoooocy!
pozdrawiam
Grażyna
:)
Magda_Tara

Magda_Tara

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


bingo, Madziu!
nie jest ulica "Miła", a jakbym chciała...
znaleźć
i... czy tak można o tym wierszu, jak piszesz?
a jakieś poprawki, nie ten teges?
zastanawia mnie wers:
"wystawia swoje wdzięki na pokaz"
może bez "swoje"?
albo krótko:
"wystawia na pokaz"
coś mi nie gra, pomoooocy!
pozdrawiam
Grażyna
:)

zostaw! to jak frazeologia o panience!
jest świetnie!
buziak
ale ja instynktowna, nieprofesjonalna!
:))))))))
Grażyna_Kudła

Grażyna_Kudła

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


bingo, Madziu!
nie jest ulica "Miła", a jakbym chciała...
znaleźć
i... czy tak można o tym wierszu, jak piszesz?
a jakieś poprawki, nie ten teges?
zastanawia mnie wers:
"wystawia swoje wdzięki na pokaz"
może bez "swoje"?
albo krótko:
"wystawia na pokaz"
coś mi nie gra, pomoooocy!
pozdrawiam
Grażyna
:)

zostaw! to jak frazeologia o panience!
jest świetnie!
buziak
ale ja instynktowna, nieprofesjonalna!
:))))))))
posłucham się Madziu twojego instynktu... czasem to wiecej warte od profe... jak tam napisałaś:)))
dziękuję
pozdrawiam, dziś jak wszystkich, słonko
pa
:)))
Sfinks13

Sfinks13

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



,,Gdzie jest ta dziewczyna , co kocham ją"

przyjmuję ofertę , ale nie pijęalkoholu :( moźe być kawa?

serdecznie

13
no to jesteśmy umówieni, Ty kawę, ja piwo:)
ps. Jadwiga stawia!
na "Miłej"? (a gdzie to jest?)
pozdrawiam
:)
Grażyna

jedna w wierszu Broniewskiego i pewnie w każdym mieście?

serdecznie

13
Grażyna_Kudła

Grażyna_Kudła

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


no to jesteśmy umówieni, Ty kawę, ja piwo:)
ps. Jadwiga stawia!
na "Miłej"? (a gdzie to jest?)
pozdrawiam
:)
Grażyna

jedna w wierszu Broniewskiego i pewnie w każdym mieście?

serdecznie

13
w moim mieście nie ma Miłej, ale "miła" jest;)
dzięki za ponowne zajrzenie
pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Posem
      Namiętne milczenie

      Przez Posem · Opublikowano

      @Toyer Miłość rządzi się swoimi prawami. Czasem to smutek, a czasem radość. Wszystkie jednak te koleje losu, dobrze się wspomina na starość. 
    • Marek.zak1
      Tak - warto było

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Rozumiem, mam podobnie. Pozdrawiam. 
    • Alicja_Wysocka
      wierzę

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Łukasz Wiesław Jasiński, Dziękuję za obecność pod wierszem. 
    • Arsis
      3 stycznia 1952 roku. Czyli subtelny zarys odejścia

      Przez Arsis · Opublikowano

      Na stole teksty poszarpane, poplamione stronice. Pogięte okładki… Gdzie? Co? Nic nie wiem. Nie wiem, u licha! Ale bal trwał w nieskończoność. Do samego końca dojmującej treści. Powiedz mi, dlaczego tak było, tak było? Echo odbija się od ścian, majaczy pogłos wielokrotnych powtórzeń i westchnień: o, dzieło moje jedyne! O, dzieło…   Majaki przychodzą i odchodzą. Czas poplątany. Czas chciwy. Natrętne obrazy. Co jeszcze mnie tak męczy? Wszystko! Albowiem wszystko. Zdjęcia rozsypane. Czarno-białe pejzaże. Głębokie otchłanie przeszłego czasu. Jakieś listy nie wiadomo do kogo i przez kogo pisane. Stosy papierów. Wiersze wybrane, Bal w operze, Kwiaty Polskie… to znane, a reszta? Nie wiem… Zostawcie mnie. Dlaczego się tak na mnie patrzycie? Kto? Kto? Moje własne odzwierciedlenia. Moje imaginacje. Julian Tuwim stoi przy oknie w jakiejś takiej niedbałej pozie. i opierając się o parapet pali papierosa. Wypuszcza kłęby błękitnawego dymu. Patrzy się na mnie czujnie i z trwogą: co ja tu kombinuję, co sobie wyobrażam: On próbuje pisać!… Patrzy się z wyższością i zażenowaniem. Spogląda na kogoś, kto siedzi przy stole i pisze albo spogląda w sufit pełen pajęczyn i kurzu. Spogląda i nie dowierza. Jak ktoś taki mógłby… - jak ktoś taki… Wiesz, powiem ci, jedyna: Tak. To już kiedyś było. Tylko że kiedyś był to Albert Camus. Stał w podobnej pozie i też palił papierosa. Teraz Julian. Dlaczego akurat on? Patrzą się na mnie twarze spłowiałe. Tu i tam. Uśmiechnięte. Zastygłe. Fotografie rozrzucone na stole, podłodze… Julian już zniknął. Rozpłynął się w smudze zachodzącego słońca. Takiej pomarańczowej i bystrej. I cichej. Tak przerażająco cichej. Cichszej od szumu płynącej krwi. Od szumu piskliwej w uszach gorączki. Przystawiam do oka butelkę. I poprzez płyn przezroczysty, niezmącony niczym. Poprzez płyn spoglądam w ten dziwny poblask natury. Julian się rozpłynął. Zniknął. Powrócił? Dokąd? Do piekła? Czyśćca? Raju? Boska komedia leży na stole, gdzieś w odmętach pogniecionych, zatłuszczonych szpargałów… Trącam dłonią szklankę. W ferworze jakiejś wewnętrznej walki albo gniewu. Albo po prostu: tak niechcący. Przez nieostrożność. Nieuwagę. Zmęczenie nieskończoną nocą. Wywraca się i tłucze na miliony lśniących kawałeczków. Rozlewa się na stole plama. Strumienie trunku spływają po drewnianej nodze na klepki podłogi. Na dębowe. Ułożone w jodłę. Na rozmaite esy floresy sęków i wiekowych słojów, które pamiętają jeszcze kroki mojej matki… Za oknem trwa straszliwy pęd przemieszczania w czasie. Teraźniejszość staje się odległą przyszłością. Omiata mnie blask unicestwienia. Nieokiełznana struktura kryształu. Postać dziwnego słońca, jak w kalejdoskopie. Oślepiająca jasność wydobywa się z wnętrza przedmiotów. Ze wszystkiego. Ze mnie...   Lecz, co to? Budzę się. Noc. Światło zwykłej wiszącej lampy nade mną. Leżę na podłodze. Tuwim właśnie wychodzi ze swojego mieszkania. Widzę przez ściany, które są przezroczystą szybą. Choć nie. Jestem tam. Na ulicy, w mroźny dzień styczniowy. Nagie drzewa. Wiatr sypiący w oczy drobinkami lodu. Niebo stalowe. To znowu słońce. I znowu cień obłoku na twarzy… Stoję opodal, niewidzialny. Przezroczysty jak powietrze. Jak absolut nieistnienia. Jak nic. Tuwim w ciemnym płaszczu i w kapeluszu. Wychodzi z kamienicy. Wychodzą. On i jego żona w futrze. Kilka rzeczy. Kartonowe pudła nikną na pace ciężarówki. Ktoś się patrzy. Obserwuje z ukrycia. Z któregoś piętra. W oknie. Spoza firanki. W szarości dnia. W szarej poświacie mżącej pikselami czasu. W szarym oknie przesłoniętym szarą firanką zapomnienia. Ktoś się patrzy. Nikt. Już nikt... Zaciskam mocno powieki. Otwieram...   Na ulicy oślepiająca plama czerwcowego słońca. Na chodniku rozedrgane cienie gałęzi. Drzewa szumią zielone. I kwiaty w donicach. Te właśnie róże czerwone. Uśmiechnięte. Ogromny skwar osiada leniwie na twarzy. Na włosach. W którejś godzinie upalnego, dusznego lata. Wspomnienie przeszło, minęło. Jakieś dzieci biegną piskliwie niczym owadzie piszczałki, machając radośnie pół-przezroczystszymi skrzydełkami. Faeries. Przebiegają po dawnych śladach, kogoś, kogo już dawno nie ma. Przechodnie. Samochody. Rozgwar szumiącego miasta i obojetności. Ściana kamienicy niby ta sama. Te same drzwi. I okna te same. Lecz nie ma już.. Lecz już… Rozpływa się wszystko w teraźniejszości opadającej powoli. Tak zwyczajnie. Tak najzwyklej.   (Włodzimierz Zastawniak 2026-06-22)    
    • Alicja_Wysocka
      Tak - warto było

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Waldemar_Talar_Talar Waldemarze, przede wszystkim warto dla własnego szczęścia   - bo to ono zostaje i karmi duszę.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...