Antrakt pojednania (10.04.10)*

[Michał Gomułka]

Patrzę na nas - znowu zjednani
z serca umyka wroga ociemniałość
po twarzach nie słysząc wzruszenia
kocham się w chleba powszedniego błaganiach

znowu skaleczona historio,
odwagi głosisz z niebios roztrzaskanych
i płączą Ci, co nie umarli
nie sądząc losów, czy warunkowań
płaczą, bo z piersi chcieli dla piersi nadać
sensu biegunowym spojrzeniom dążności

z honorem bracia
w Bogu, w Duchu Jego Miłości
trwajmy. Przeszłość odeszła.
W Niezapomnienie.

w pamięci wiara - cud - przemienienie



*W Dniu Tragedii Narodowej.

[Ela_Ale]

Z niedowieżaniem chylę głowę w skupieniu i podpisuję się pod wierszem pięknym, refleksyjnym, trudnym jak smutek. E.

[Gość]

Trudno uwierzyć, że drzewo wyrosło na trasie lotu i spowodowało oderwanie części ogonowej samolotu prezydenckiego! Smutek, bezsilnosć i pytanie - DLACZEGO?

[Michał Gomułka]

Dziękuję Elu, dziękuję Eugeniuszu za odwiedziny. Myślę, że jesteśmy razem, czy w tym liryku, czy w innym, ale z tą samą ideą, bólem, żalem, ale i nadzieją.

[Ela_Ale]

WieRZę, że, mnie, purystce, tak okropny błąd p.t. niedowieŻanie przytrafił się z powodu nieuwagi wywołanej silną emocją (eeee... tam, popłakałam się !) i z nadzieją oczekuję wybaczenia. Szczególnie dziękuję Tobie, Eugeniuszu za zwrócenie uwagi i biję się w piersi. Michale, Ciebie przepraszam, że to Twój niecodzienny wiersz dostał tak felerny komentarz, lecz treść jest czysta. Przepraszam. E.

[Michał Gomułka]

Coś Ty. Nie ma problemu. Czytając go przechwyciłem treść. Ja również z emocją... Jestem po uroczystej mszy św. Może to od rzeczy tak pod lirykiem... A odnośnie czystości językowej, niezmiennie należy o nią dbać. W każdym aspekcie. :-)

[Epamidondas Wyrywny]

Chyba nie tak. Nie tylko boski to znak! Zginęli, bo o bezpieczeństwie zapomnieli.

[Michał Gomułka]

Miło że czytasz, szkoda, że bez zrozumienia. Nie pisałem o znakach... Zupełnie na tej kwestii się nie koncentrowałem.