Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

dla mnie za wysokie progi
tak wysoko nie podskoczę
wolę zrezygnować
nie odnajdę się w tym gąszczu

mam o czym myśleć
dziękuję to miłe
swoją drogą idę na własną rękę
nie muszę się do nikogo wdzięczyć

inni ludzie są jedynie
źródłem cierpień i depresji

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


mnie się nie podoba, nie trzeba się zamyślać, ale dzieńki. Zdrówka! Moim zdaniem jednyna sensowna sytuacjia, pisz i zapominaj. Zdrówka!

wiesz ktoś kiedyś napisał tak

Tworzę dzieła wiekopomne
o których jutro zapomnę

jednak nad Twoim wierszem jest co myśleć


szacun

bestia
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


mnie się nie podoba, nie trzeba się zamyślać, ale dzieńki. Zdrówka! Moim zdaniem jednyna sensowna sytuacjia, pisz i zapominaj. Zdrówka!

wiesz ktoś kiedyś napisał tak

Tworzę dzieła wiekopomne
o których jutro zapomnę

jednak nad Twoim wierszem jest co myśleć


szacun

bestia
Wiesz, Bestio, bardzo się dziękuję, jest zaje.fajnie. Zdrówka!
Opublikowano

Przypomina mi się taka jedna pieśn:
"Zostałeś tym, jakiego znałam
kozacze wolny, orle mój!"
Podoba mi się ta niezależność Twoja jako Autora,
idziesz własną drogą. Gratuluję, wiersz ciekawy!
Serdeczności
- baba

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Taytanczyku, nawet nie wiesz jak trafnie to opisałeś. Dobrze jest spotkać kogoś takiego, kto wygląda na bratnią duszę. Zwłaszcza, że ludzie zwykle zupełnie nie przywiązują wagi do swoich zachowań i gestów. Mówią - mogę robić co chcę, i robią to. Nie mając świadomości albo wiedząc, ale mając to gdzieś, że inni mogą na całe miesiące pogrążyć się w depresji, a nawet może popełnić samobójstwo. To jest zawsze wina oczywiście tych słabych psychicznie. Dlatego masz rację, że o wiele lepiej jest nie zadawać się z lekkoduchami. Serdecznie pozdrawiam,
łucja.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Taytanczyku, nawet nie wiesz jak trafnie to opisałeś. Dobrze jest spotkać kogoś takiego, kto wygląda na bratnią duszę. Zwłaszcza, że ludzie zwykle zupełnie nie przywiązują wagi do swoich zachowań i gestów. Mówią - mogę robić co chcę, i robią to. Nie mając świadomości albo wiedząc, ale mając to gdzieś, że inni mogą na całe miesiące pogrążyć się w depresji, a nawet może popełnić samobójstwo. To jest zawsze wina oczywiście tych słabych psychicznie. Dlatego masz rację, że o wiele lepiej jest nie zadawać się z lekkoduchami. Serdecznie pozdrawiam,
łucja.
Dziękuję łucjo, jesteś cudna że tak to zrozumiałaś. zdrówka!
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



widzę, że masz bogate doświadczenia, jeśli mówisz o tym z takim przekonaniem.
priorytety rzecz ważna, ale do tego zdrówko niezbędne, tak sądzę.
dziękuję za rozmowę
miłych snów.
:))
i koniec rozmowy
innymi słowy - ignor.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



widzę, że masz bogate doświadczenia, jeśli mówisz o tym z takim przekonaniem.
priorytety rzecz ważna, ale do tego zdrówko niezbędne, tak sądzę.
dziękuję za rozmowę
miłych snów.
:))
i koniec rozmowy
innymi słowy - ignor.
oczywiście, że tak, i z wzajemnością. Zdrówka!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • w kontekście dwoistości dobra i zła, musi być też takim światło, niebeskie zabija też bakterie w sterylizacji i przyciąga komary... białe ożywia. a może to fioletowe?? fala elektromagnetyczna, chyba polscy naukowcy odkryli materiał na niebieski laser? ciekawe czy to podświadomość bo miałem napisać o rozbrajaniu bomby nuklearnej i jonizacji... wiersz lepki jak zawsze...  
    • nie mogę dać nic ponad sny wśród mchu krzaków kamieni na pogorzelisku pokręconych sosen wiesz dziś srebrno opadały chmury mgła z szarości przyoblekła szatę nie uciekaj już jestem spokojna w posmaku truskawkowo świeża na chwilę jeszcze zmruż oczy makowe mleko jak twoje nasienie rozcieram w kącikach ust spójrz  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Przyciąga mnie ta sama woda Na wskazówkach zegara Minuta za minutą   Płynę zygzakiem   Przypływ   Zatapia mnie ta sama woda Między 6 a 6:30   Odpływ   Budzik dzwonił Nie słyszałam   Ciężkie powieki Cięższe dłonie   Jak dzika rzeka   Samotna Niesterowalna   Biorę oddech   Znajomy Obcy   Zachłystuję się
    • Idę przed siebie. Idę na wprost. W światło. W to jaskrawe jarzenie. W puls. Idę i nasłuchuję. Nic. Słucham wciąż… W nikłych oddechach pustki. W tym chłodzie. W toni olśnionej miliardem gwiazd. Idę. I słyszę jak mówią. I słyszę, że ono mówi. Że wszystko mówi… Że TO mówi...   Wszystko mi się kotłuje . W zamęcie. W rozgorączkowanej głowie. W snach wariackich pełnych splątanych ze sobą zjaw o nieustalonych rysach twarzy. O nieznanej proweniencji.   Przeciskają się przez ciasne korytarze, przedpokoje, długie podziemne tunele w półmroku katakumb. W rozwichrzonych płomieniach świec, łuczyw, lampionów.   I oto drzwi do pokoju. I kolejnego pokoju, w którym obskurne światło wiszącego żyrandola rozsyła wokół mdławą poświatę żółtawego blasku.   Idą. Idą. Obijają sobą ściany stłoczeni ciasno, trącają gliniane figurki, które spadają, rozbijając się z trzaskiem, z chrzęstem szklanych, porcelanowych skowytów. Obijają się o kanty przedmiotów ustawionych w nieładzie. O krzesła, pufy, taborety i inne czworonożne stwory przebierające w miejscu wygiętymi w łuk wątłymi, kościstymi odnóżami w takt pajęczych zalotów. Nerwowo stukają, pukają, łomoczą... (skąd ich tu się tyle wzięło?)   I wszystko milczy, i szepcze zarazem.   I znowu chrzęst. I pierzchanie kroków wśród szurań i pokasływań, i chrząknięć. W nagłym ataku delirycznej ekstazy. W obfitości piany. Wymiocin i ślinotoku…   Pełznę… Taplam się w wątrobowej żółci. Dużo tu tego. I będzie jeszcze więcej. Mnóstwo.   Lecz znowu pusto… O, Boże! Jak pusto…   Gdzie ty jesteś? Spójrz! Wokół mnie trwa deliryczna ekstaza zwidów. Królujących wokół fantomów. Tańczą. Kołyszą się. Stąpają po moich śladach te widma...   Przechodzę. Przenikam. Przepływam z pokoju do pokoju. Przez niezliczone komnaty z drewna i muru. Z cegieł i kamieni. Wśród rur żeliwnych. Splątanych. Skorodowanych. Spleśniałych płócien czarnych, naddartych tapet, które liżą mnie z przymilnym łkaniem po twarzy, po włosach. Po skroni...   Przede mną jeszcze tak wiele. Jakieś załomy. Mansardy… A więc płynę, czołgam się. Wspinam (Ja? Czy oni, one… ?)   I szepcze wiatr w liściach zawieszonych wysoko. W gałęziach, łodygach. Na strychu, w deskach. W połaci dachu.   W dębach, kasztanach. W klombach. W topolach trzeszczących. W przechyłach konarów. W tę i we w tę.   W noc prawie pustą. W noc pustą, lecz drżącą od nadmiaru powietrza. Pełną słów czyichś i szeptów ugrzęzłych w nieruchomych, kamiennych, martwych ustach.   A więc idę tam, tam, gdzie TO zabiło nas. W promieniowanie. W światło nocy. W ten puls. W to drżenie. W ten blask niebieskawy…   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-10)        
    • @obywatel Logiczny-osobliwy!! Dobry na noc !
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...