Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

przetarte ślady poezji
w ostojach banały
zadomowiła się grafomania
na Krakowskim Przedmieściu

smutno patrzy Mickiewicz
na nieudolność rodaków
zardzewiałe pióro
ody nie napisze

pisarze w lamusie
scheda współczesności
w umysłach urojone
wirtualne ołtarze

Opublikowano

Dobre!

Hm... Bestio, poprawiłem coś. Nie wiem czy pamiętasz, ale głowiłeś się o czym był ten wiersz. Właśnie o tym samym, tylko inaczej. I na pewno mniej dosłownie.

porcelanowe

temperówki
ostrzą sympatię
do twardych ołówków
żywoty nieświętych
napiszą cyberpoeci

kochajmy wolność
o skroniach
antenatów


Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Witaj Wiedziałem,tylko miałem problem z temperówkami , jak ołówkami a dokładnie z odniesieniem do nich , tak czy inaczej pamiętam ten wiersz, tylko przy tych rzeczach nie pasowały mi metafory do nich ale cóż było minęło

dziękuję za odwiedziny i komentarz

szacuneczek

bestia
Opublikowano

'Ołtarze, świeczniki',
to nie jest dobrze,
Kiedy robienie 'ołtarzy'
ucichnie, nie będzie 'świeczników'.
To tak nakrócej, chociaż pewnie
coś nadinterpretowałam?
Piszę, jak myślę i jak to czuję.

Serdecznie

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



witaj Jacku jednak w Z nie są takie rzeczy mile widziane, gdyż dotyczą komentarzy pod wierszami i lekceważenie autorów, ale cóż, kto ma siano w głowie zawsze będzie komentował tak wiersze przez :banały, grafomanie , a Mickiewicz do lamusa , gdyż tutaj wieksze sławy w tymże dziele dla wprawnych poetów

Dziekuje za miły i przychylny komentarz i odwiedziny

szacuneczek

bestia
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Witaj Fly nie widzisz tego, że poezja org to ołtarz chorych osobowości

dziekuje za wizyte i komentarz

szacuneczek , jak można upadlać się w imię liryki, temat rzeka

bestia
Opublikowano

Można chcieć coś napisać Bestio w imię liryki,
a upadla się naprawdę ten, kto upadla kogoś, że coś
napisał w imię liryki.

Poezja to nie zabawa,
natomiast pisząc czasem o czymś z nutą krytyki,
bronię swojej liryki. Nie kieruję się opiniami upadlających.

Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Twoje ciało pamiętam szybciej niż powinienem jakbym wracał drogą którą kiedyś już znałem gdzie oddech staje się cięższy gdzie skóra odpowiada wcześniej niż słowa uśmiechasz się przez sen   przestaję wierzyć że spotkaliśmy się pierwszy raz   najbardziej boję się jednak że to wszystko wymyślam   dotykam Twojej duszy ostrożniej niż ciała   jakby była czymś kruchym co już kiedyś trzymałem w dłoniach i zgubiłem   są w Tobie obrazy których nie rozumiem nagły smutek znajomy błysk w oczach cisza która nie jest obca   czasem patrzysz na mnie jakbyś pamiętała więcej ode mnie   jakby ciało wiedziało zanim zdążyliśmy się poznać kto już raz Cię...
    • Ludzie i budynki, konstrukcje techniczne; Leśnej dziczy zapędy; odruchy mechaniczne     płacze i krzyki;     nawyki behawioralne  Wojny, tchórze, złoczyńcy - Chemiczne leki oralne.   Głazy i oazy, pośrodku pustyni Zdobione witraże; halucynogenne fazy. Fachowcy, stolarze, wybryki     młodzieńcze; beztroskie zabawy   Dźwięki muzyki; Odgłosy sławy. Bomby, napady, wroga zawiści     pokoje kontrakty, rozmowy   Czyny chwalebne i akty nienawiści.   Obce kultury, lokalne stroje Podróże i wyloty; pieniężne machloje Puste ulice, przedmieścia warszawskie   Wiersze i Poezje; dzieła wybitne     trwałość, chaos, niepokój – Pochwały zaszczytne   Śmierci, zabójstwa, szpitalne zgony Szydercy, biurokraci i —     kościelne dzwony.   Wszystko było mi obce – bo Nic nie znaczyło. Wnoszę więc swe zapytanie,     Boś ile warci są „My”?         W oparciu o wiersz Rafała Wojaczka „W śmiertelnej potrzebie" Wraz z pokorną dedykacją do autora.
    • śliskie zmurszałe skały, w srebrnej trwając skali, powinnością zmęczone, brudne tkwią w oddali   woda między nimi śliska, zimna, nie mokra, płynie chytrze, wciąż wspomina każda przebyta,   te stopnie nierówno choć chwalą carpe diem ostatni po ostatnim, brzmi nullus dies est
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Bardzo dobrze to ujęłaś... bardzo

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Również dziękuję ;)   I pozdrawiam       Można tak powiedzieć :) Dzięki za wizytę.   Pozdrawiam :)       Też się nad tym zastanawiałem, ale miał wnieść dodatkową wartość. I teraz nie wiem czy działa... ale na razie go zostawiam :) Dzięki za uwagę.  Pozdrawiam :)
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Poet Ka świat do góry biegunami...;)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...