klawesynistka (17.03.10)

[Michał Gomułka]

Coś, co mnie jeszcze bardziej rozczula,
to Ty. Ty... w blasku poszarpanych tryli,
w zwiewnej szacie, puklami rozrzuconymi
na kruchych ramionach; miękką melodyczną skórą.

Poskromienie złośnicy, schludna forma
o radosnym spojrzeniu, zdystansowana,
wypełniona, piękniejąca opanowaniem
z każdym przebiciem oporu czarno-białych tafli

Obdarzona talentem pobudzonym setkami godzin płaczu,
samotności, wymodlenia twardej, nieustępliwej miłości
o tak! Twardej, lecz przez to najczulszej na świecie


i oczy zamykasz. Ja z Tobą; milknę przybrzeżnie
ostawiwszy wszystko. Pasje i wielkie tęsknoty,
boś spełnieniem ich dobra;

źródłem przesuwanych we wszystkich kierunkach
elementów mozaik wczesnochrześcijańskich
o oddaniu pewnym, jedynym. Moim.

[piotr marcin]

Mnie się jak najbardziej podoba-fajne środki wyrazu, piękny romantyzm, pozdrawiam.

[Michał Gomułka]

Dzięki. To ta siła emanująca od klawesynistki... Miałeś okazję doświadczyć inaczej niż w tym liryku? Chodzi oczywiście o rzeczywistość, bardziej grę niż słowo. :-)

[piotr marcin]

Coż, czasem doświadcza się inaczej...

[Gryf]

Witaj Michale, kolejny piękny i dobrze pisany utwór.
Czemu tak żadko tu jesteś, a do mnie to już wcale nie zaglądasz.
Pozdrawiam, Janek

[Michał Gomułka]

Janku, do Ciebie zaglądam. Może nie zawsze komentuję, ale zaglądam i czytam. Wiesz, poprawię się. Znajdę ową siłę i poprawię się. Dzięki za pamięć, to wspaniałe wiedzieć, że jest się oczekiwanym. Myślę, że powinniśmy również wkrótce pomyśleć o kontynuacji naszego dzieła dotyczącego awiacji...