Eikostostych

[Marcin Sońko]

Zszarzali i nudni mówili mi gorzko:
"Czas już spojrzeć w przyszłość, czas wreszcie dorosnąć!",

Ja milczałem, bo wiem, żem dzieckiem szczęśliwy,
Żem szczery, żem prosty, żem nie nazbyt zawiły,

Żem nie zjawa, co czyni słowem kamiennym
Pusty już papier pustą czernią brzemienny,

Że nie chcę prostoty muru i żelaza,
Uczuć tak tanich, ze szczerość - to obraza,

Że chcę żyć szczęśliwy, chcę własnej Arkadii,
Chwil, które trwają, Boga, co nie liczy dni,

Łąk snów, łąk mar, łąk bóstw, łąk dusz, łąk serc nowych,
Nie ciemnych ulic, nie ich prac jednodniowych,

Bo kto zna szczęście, ten wie, że jest ulotne,
Ucieka mi wtedy właśnie, gdy go dotknę,

Wiec czekam i wiem, ze końcem wszystkich mych prób
Daleko, za życiem, za mgłą, własny mój grób.

A jednak się dowie, a jednak dorośnie,
A i tak duch ten wciąż śnić będzie - o śnie.

[bazyl_prost]

ładne taka psychika odlotowa, tylko ta sentencja pod spodem miesza esencje

[Pan_Biały]

ja, ja, ja
o pępku świata piszesz?
świat się kręci niezależnie od ja
pozdrawiam
r

[Marcin Sońko]

A ja się to nie musi podobać ;p Pozdrawiam :)