Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

o złota nirwano ach witaj kochana
siostrzyczko idiotów co chorzy na miłość
znalazłam cię wreszcie dopadłam zziajana
i mogę już nie być przeminąć

nic nie czuć nie marzyć nie szukać ostoi
zapomnieć że licho płonęło nadzieją
że trzeba coś kupić że warto by goić
jak ja gdzieś to wszystko minęło

o złota nirwano rozewrzyj ramiona
przychodzę z pokorą świąteczna wyrzeczna
ktoś dziś się narodził ktoś inny znów kona
a ty nieprzerwanie dzwoneczna

kaleczna
serdeczna
bezsprzeczna
bez...

Opublikowano

to zakończenie nie bardzo

nirwana, jako swoisty stan ducha( gnoza ) potrzebny jest peelce po trudach miłosnych rozkojarzeń.
co rozumiem w pełni.

ale takie określanie nirwany - kaleczna(!), serdeczna, bezsprzeczna, bez - jest dziwaczne, jak dla mnie.

przemyśl.


pozdrawiam

Opublikowano

Łysy: Dzięki, że wpadłeś. A "Anno" napisałabym jednak wielką literą. Mimo wszystko!

Almare: Miło, że naskrobałeś parę słów:) Nie wklejam tu nieprzemyślanych słów! To nie warsztat;) Serdecznie!

Cezary: Dzięki, bardzo mi miło. Repozdrawiam, Para:)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



niekaleczny, serdeczny i bezsprzecznie dobry wiersz... Paro, Parko, Pareńko. Pozdrawiam
Parę, skutecznie wspinającą się na szczyt Olimpu. Widziałem orła cień.

pokora niewiele nirwanie pomoże
szczególnie tym chorym z miłości
chochoł goreje już życiem zziajany
jakby chciał skonać ze złości

a ty nirwano srebrzysto dzwoneczna
na próżno czekasz amoku
tak chyba było już tobie pisane
pomarzyć tylko z doskoku

z oddali
znienacka
z pospiechu

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • „Tęsknota za wsią”   Poszedłby porąbać drewno, liście zgrabić pod jabłonią, ziemię w ogródku przekopać, zmęczyć dłonie pracą wonną.   Płot naprawić nadgryziony przez deszcz, wiatr i stare lata, wsłuchać się, jak dźwięk kościelny ciszę pól i sadów splata.   Śpiewem ptaków się upajać, oplewić buraczków grządki, wiejskim chłodem się nasycić, iść przez królestw swych zakątki.   Napompować taczki koło, przygotować drewna stosy, czuć na twarzy wiatr pachnący i wilgoć jesiennej rosy.   Zachciało się w mieście mieszkać dla luksusów i wygody, a tu stara dusza tęskni do prostoty i swobody.   Jakże pięknie było kiedyś budzić się o świcie rano, gdy człowieka w prostym byciu wiejskie życie zachwycało.   Dziś pełne betonu okno, ulic, świateł i pośpiechu, a wspomnienia dawnej wioski wciąż wracają, choć po cichu.   Starych drzew się nie przesadza, bo korzenie tkwią głęboko, a miejski gwar i wygoda nie pozwala żyć szeroko.   Więc się marzy znów siekiera, zapach drewna i jesieni, bo kto wyrósł kiedyś na wsi, ten się nigdy już nie zmieni.   Leszek Piotr Laskowski.  
    • rrose    jeszcze i już rozebrana w sobie cieliście inteligentna we śnie malował ją duchamp   kończył          już rozbudzoną   barbarra   opłukana deszczem onieśmielona dłutem spencera witała się z mężem i całowała wracała dochodząc ponętna precyzyjnie symetryczne odwracając od życia życie  przedstawiają delikatną iluzje            w hotelu art deco jest poręcz              na mount everest
    • @sisy89 dziękuję :) pozdrawiam serdecznie:)
    • Zgubiłem się jak skarpetka w pralce szukam innej pasującej pary wyprany przez uczucia wczorajsze nieustannie odwirowywany   zgubiłem jak klucze od mieszkania za drzwiami ktoś zaczyna mieszkać ciszą zostawia ślad na tęskniących ścianach nie przejmując się przypadkową zgubą    zgubiłem się jak portfel pełen uczuć oddaj mi mnie zapłacę znaleźne razem ze mną do domu bez klucza wróć bądźmy parą nierozłącznych skarpetek
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...