Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


nie jestem zainteresowana wzięciem udziału w orgowej seksmisji z wykorzystaniem błota /pożyczonym od Delacroix/.... proszę szanownego pana.
rytuały plemienne w deszczu.... to co innego!

Seksmisje, rytuały - jak zwał, tak zwał ale co z duszą ?!
Czy przyszłe pokolenia będą mówić, że kuba też była kobietą ?!
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



to już kuba sama powinna wybrać. tylko hmm.... ja wolę....no...dobrze, dam kubie piękną męską duszę z górnej półki... tylko powie co w zamian dostanę?

No jak to co ? ;)
Ekskluzywne, bibliofilskie wydanie, nienapisanej jeszcze książki PANA kuby - "Krzyk samca" ;)
Opublikowano

Bardzo ładny wiersz, zabieram do ulubionych, zdecydowanie, mało co tak mnie rozrzewnia.
Tylko... ten błękit pod paznokciami źle mi się kojarzy - jak brud albo skutki uboczne agresji (podrapania), a nie jak niebo. Ale to tylko moje osobiste skojarzenia.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


dobre pociągnięcie wiersza pozwala czytać go lekko
gryzą się "dzień" z "dnia" i przedostatni wers niezbyt górnoloty co do reszty, ale w całokształcie można uwierzyć w przekaz i ja wierzę
pozdrawiam
r
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


dobre pociągnięcie wiersza pozwala czytać go lekko
gryzą się "dzień" z "dnia" i przedostatni wers niezbyt górnoloty co do reszty, ale w całokształcie można uwierzyć w przekaz i ja wierzę
pozdrawiam
r

można uwierzyć w przekaz i ja wierzę

Bez tej wiary nie ma wiersza, nie ma autora...
:)
Dziękuję.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Doskonały przekaz a i sposób narracji niebanalny. Łatwo sobie wyobrazić tą w ustach górę lody gdy temperatura na zewnątrz się obniża a chłód otoczenia to najmniejsze nasze zmartwienie. 
    • Tak bo cóż innego nam pozostało. Człowiek całe życie z piórem w dłoni teraz już częściej ze smartfonem i ten potok myśli aż żal go wypuszczać a w moim przypadku myśli stare jak świat. Ostatnio byłem na wieczorze literackim młodych poetów uczestniczyłem po deklamacjach w spontanicznej dyskusji i choć wszyscy posługiwali się językiem polskim ja nic z tego nie rozumiałem co oni mówili a i tematy były dla mnie miałkie. Oni choć nie zaprzeczę z uwagą mnie słuchali to czułem się jak zgniły owoc jak kamień przez Boga rzucony na szaniec jak starzec co przemawia jeszcze w zaangażowaniu a nie widzi że sala jest już pusta. Poza przyjętymi ramami poza teraźniejszymi nurtami. Więc twój wiersz może wcale satyrą nie jest a chęcią życia w młodszych świecie? przewrotną namiętnością bycia uniwersalnym i niezapomnianym? Rozpaczliwą próbą dokonania jeszcze czegoś wielkiego. Przeczytałem ostatnio przerażającą jak dla mnie informację. Firma wynalazła okulary które pozwalają na ulicy zidentyfikować osobę i przeczytać wszystko co ta osoba zamieściła w sieci?! Porażający wynalazek i to dopiero jest groteska.  Coraz bardziej mi się nie chce niż chce. Coraz częściej mogę powiedzieć że wiele bym jeszcze zdziałał gdyby zamienić miejscami chęci z wypaleniem. Dlatego wolę bardziej czytać niż publikować a jeśli już to w taki sposób że nikt nie będzie miał wątpliwości z kim ma do czynienia. 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Zajmująco w Twoim wierszu i ładna puenta.. Pozdrawiam serdecznie.
    • Akty, Rokito, kot i korytka   Akty, Roksano! Do nas korytka
    • A Kresilas sanie chce. I nassali serka.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...