Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Wizja 20 "najlepszych" zestawów rzeczywiście nie wywołuje we mnie spokoju ;)

wizja "zestawów" przypomina mi socjalistyczną stołówkę :)
faktycznie senny koszmar.

wszyscy są zgodni - ocenie podlegają poszczególne wiersze; żadnych średnich arytmetycznych.
do Tomiku wchodzi tyle wierszy, aż wyczerpie się lista dwudziestu autorów.

Pozdrawiam :)
/b
Opublikowano

Bea, nie podniecaj się tak.

W każdym konkursie ocenia się zestawy i one wygrywają, a potem są doceniane wiersze. Gdyby nie post Basi, nie pisałbym o tym. Jak wiersze - jak najbardziej spoko. Może nawet bardziej spoko, bo jak nie ma anonimowości, to rozwiązanie wydaje się sprawiedliwsze. I tomik faktycznie będzie smaczniejszy.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Wizja 20 "najlepszych" zestawów rzeczywiście nie wywołuje we mnie spokoju ;)

20 zestawów nie, ale np. 5 + reszta pojedyncze wiersze. Nie mówię, że popieram te rozwiązania, tylko chodzi o to, że myślałem, że tak będzie
Opublikowano

Wygodnie i najlepiej po całym zestawie, należy jednak wziąć pod uwagę, że mogą być tylko dwa wiersze dobre i wtedy trzeci wiersz zostaje wydrukowany na siłę. W stu procentach jestem za tym aby brano pod uwagę i pojedyncze wiersze. Czyli, jeżeli są dwa dobre, drukujemy dwa, jeżeli jeden to jeden. Najwyżej będzie więcej autorów ale liczba wierszy ta sama.
Pozdrawiam jurorów
:)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Zgadza się. O ile pamiętam miało być co najmniej dwudziestu zwycięzców. Angello brał pod uwagę nawet przedłużenie konkursu. Ewidentnie nikt nie chce sztywnych zestawów, więc po co się upierać.

Pozdrawiam Wszystkich :)
/b
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Zgodnie z Regulaminem są wysłane do Angella. Jury miało 1-dniowe opóźnienie, więc wyniki zostały przesłane dopiero wczoraj. Teraz czekamy na ich publikację.

Pozdrawiam :)
/b

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Rrr w każdym bądź razie niepoprawne językowo, ale zgoda to wiersz więc niech Ci będzie . A tak to nawet fajna językowa pokrywką Kredens pozdrawia 
    • A co będzie potem? Bo rozumiem że to uchwycony jakiś moment z tą siekiera która spada. Klątwa nadal trwa? Jak zwykle u Ciebie ciekawie beksińsko Pozdrawiam kredens   
    • Rozchlapuję serce jakoby kto w krowie łajno bosą stopą wkroczył.   Niby ta dusza łomocę po polu niewidoczne dzwonki bydłu żałośnie rozbujam.   A w zboże rozchwiane rzęsiście się wlewam.    Ponoć największa żałość przychodzi na ludzi gdy dom rodzinny ktoś z dymem puszcza.   Gdy strąca ostatnie posłanie lub suchar stary ze zgrabiałej dłoni wydłubie.   To nic przy cudzie krzyża z dróg rozstaju co ostał się niby Pan na niebiosach dmuchnął niepełnie.   A jedna struga najmniejszej mocy miała by ten pomnik żałości obalić.    Tak tkwi na końcu lipowej alejki moje drzewo życia mój grzech popełniony co go słabym światłem miesiączek oświeca.   Jakby szkoda mu było promieni marnować na to miejsce smuty na czas zapomnienia.    Niech by i sczezło w ziemię się zapadło niech i by bór wyrósł czy chłopskich chałup tysiące na szczycie pobudował.   Nie zdoła to wymazać z głowy zakamarków radości jakie wzniecało.    O Piękna Pani wietrzyk w zatwardziałe serca zaprowadź a wybudź litość w setnym pokoleniu i wykop z mroku podziemnej krainy.   Te kolumny pękate i portyk przeczysty te dachówki karpiowe i ściany bielone w radości wykwitłe a słońcem na wiosnę umajone.    A na powrót serce wkleję w parcelacji łaty.    
    • Doskonały przekaz a i sposób narracji niebanalny. Łatwo sobie wyobrazić tą w ustach górę lody gdy temperatura na zewnątrz się obniża a chłód otoczenia to najmniejsze nasze zmartwienie. 
    • Tak bo cóż innego nam pozostało. Człowiek całe życie z piórem w dłoni teraz już częściej ze smartfonem i ten potok myśli aż żal go wypuszczać a w moim przypadku myśli stare jak świat. Ostatnio byłem na wieczorze literackim młodych poetów uczestniczyłem po deklamacjach w spontanicznej dyskusji i choć wszyscy posługiwali się językiem polskim ja nic z tego nie rozumiałem co oni mówili a i tematy były dla mnie miałkie. Oni choć nie zaprzeczę z uwagą mnie słuchali to czułem się jak zgniły owoc jak kamień przez Boga rzucony na szaniec jak starzec co przemawia jeszcze w zaangażowaniu a nie widzi że sala jest już pusta. Poza przyjętymi ramami poza teraźniejszymi nurtami. Więc twój wiersz może wcale satyrą nie jest a chęcią życia w młodszych świecie? przewrotną namiętnością bycia uniwersalnym i niezapomnianym? Rozpaczliwą próbą dokonania jeszcze czegoś wielkiego. Przeczytałem ostatnio przerażającą jak dla mnie informację. Firma wynalazła okulary które pozwalają na ulicy zidentyfikować osobę i przeczytać wszystko co ta osoba zamieściła w sieci?! Porażający wynalazek i to dopiero jest groteska.  Coraz bardziej mi się nie chce niż chce. Coraz częściej mogę powiedzieć że wiele bym jeszcze zdziałał gdyby zamienić miejscami chęci z wypaleniem. Dlatego wolę bardziej czytać niż publikować a jeśli już to w taki sposób że nikt nie będzie miał wątpliwości z kim ma do czynienia. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...