słońce jesiennej kadedry

[Messalin_Nagietka]

las bije w dzwony katedry - pokuta
jesień układa gałęzie do pacierza
rwąc z nich grzech za grzechem

szeroko po czuprynę traw lustra deszczu
pękają falą pod moimi stopami
brnę ścieżyną i czuję dreszcz

liście pędzą niebem uparte jakby niosły wiatr
wczepione brzegami w powietrze
kiedy odmawiam różaniec

jestem chmurą wirujących rudzielców
przypomina to słońce które upadło
przed chwilą za korony gnijąc w obrzeżach jesieni

jeszcze uparte mylące kierunki promieni
kiedy powstaję zakrywają mnie cieniem
szumem kulejacych kolumn lasu

[TMZ]

Ładne obrazy i myśli mądre. Coś trzeba przeżyc, żeby móc napisać.

Sugerowałbym odejście w pierwszym wersie zarówno od katedry, jak i pokuty - pierwsza się wyczytuje (jest też w tytule), druga - do zamyślenia.

Śpiewny ten wiersz - taki miał być?

pozdrawiam.

[Messalin_Nagietka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dziękuję za komentarz - pomyślę nad kadedrą i pokutą - zapewne coś należałoby zmienić
MN

[Michał_Zawadowski]

A ja zostawiłbym tę pokutę tak, jak jest. Katedrę zresztą też. Traktuję je jako logiczne (z punktu widzenia pozostałych wersów) rozpoczęcie, pewien wstęp wprowadzający w nastrój, atmosferę i tematykę wiersza.

Tylko w ostatniej zwrotce bym coś zmienił. Nie rozumiem do czego odnosi się zaimek 'go':
'kiedy powstaję zakrywam go cieniem
szumem kulejących kolumn lasu'
(jeśli 'go' odnosiło się do lasu, to w porządku, ale chyba chodziło o słońce, tak?).


A ogólnie wiersz bardzo, bardzo mi się podobał.

Pozdrawiam
MZ

[Tadeusz_Hutkowski]

Cieszę się , że zajrzałem.

Bardzo mi się podoba

Tadeusz

[Messalin_Nagietka]

las bije w dzwony katedry - pokuta
jesień układa gałęzie do pacierza
rwąc z nich grzech za grzechem

szeroko po czuprynę traw lustra deszczu
pękają falą pod moimi stopami
brnę ścieżyną i czuję dreszcz

liście pędzą niebem uparte jakby niosły wiatr
wczepione brzegami w powietrze
kiedy odmawiam różaniec

jestem chmurą wirujących rudzielców
przypomina to słońce które upadło
przed chwilą za korony gnijąc w obrzeżach jesieni

jeszcze uparte mylące kierunki promieni
kiedy powstaję zakrywam go cieniem
szumem kulejacych kolumn lasu

zostawiam tu jak było - a jak zmieniłem na górze
MN

[Luthien_Alcarin]

najlepszy wiersz jaki dzis czytałam, jest atmosfera i czuc nostalgie delikatnie wpychajaca swoje paluszki miedzy wersy.... Naprawde kawałęk dobrej roboty

Pozdrawiam
Agata