Horyzont

[Bronisław Jaśmin]

statycznie z drwiącym ciągnie się śmiechem
granice jego nienakreślone

śmiechu i wnętrza
bezbarwnych ust

w podziemiach oczów jest niewidzialny
ślepy oczodół nigdy go nie zna

a na powierzchni cienkiej jak żyłka
banknot i papier sztylet lub równia

tylko widoczne są jego rysy
kontury słabe i przezroczyste

i gdy patrzymy jak słońce bierze
i wciąż wyrywa swoim promieniem
cieniutkie nitki horyzontalne
wciąż uważamy że jest to prosta

bez granic
bez dna
i pojemności

z kosmosu jakby
płaska paleta

[HAYQ]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

taaakich oczów, to tu jeszcze nie było ;)

[janusz_pyzinski]

"statystycznie z drwiącym ciągnie się śmiechem
granice jego nienakreślone"
zaiste trzeba mieć odwagę by z tym wchodzić na Z-kę,ale mimo to życzę powodzenia-horyzontalnie

[Agata_Lebek]

z kosmosu? :0

[Aleks Kleks]

gdyby się kończyło "płaska planeta"
byłoby rewolucyjne
w tym kształcie nie za bardzo niestety

[nAzGuL22]

To niestety trochę jak pisanie o niczym. Brak realnego punktu zaczepienia, nie można odnaleźć w nim nic dla siebie, a autora tym bardziej. Wrzucić tam siebie, jakąś historię, coś, co będzie mówić do czytelnika, a nie go tylko traktować.

[Bronisław Jaśmin]

W utworze starałem się uchwycić przestrzeń horyzontu zastosowując w tym celu poetycki opis.
Jednakże bardzo proszę o wyrozumiałość (to pierwszy mój utwór takiego typu).Przestrzeń oraz jego miejsce, tu z powierzchni Ziemi jak i uwzględnić drugi horyzont - horyzont kosmosu.Utwór rzeczywiście posiada sporo niedociągnięć, jest niekompletny i nie ma wystarczająco nakreślonej sytuacji lirycznej. Niestety pisałem go za szybko, niepotrzebnie pozbawiając go głębi poetyckiej.