Potret jej własny

[Dama Kameliowa]

I stała monumentalnie na szczycie serca
Uplotła swe myśli pajęcze na korze
Oczy ubrała kroplami rosy
Twarz jej bladością się syciła.

Istna femme fatale,
grzmiąca
Włosy jej rozwichrzone
Pani nieba i piekła
Nieposkromiona, tak bardzo znajoma a nigdy nie poznana.

[Sir Ser]

Witaj młoda Damo:)

Zakładam, że obie strofy mówią o tej samej femme, tylko że w sensie jej dwóch natur - takiej lekkiej, delikatnej i bladej oraz ostrej, niszczącej i gwałtownej. Wydaje mi się nawet, że ta pierwsza marzy czasem, by być tą drugą:) Chyba że pisałaś drugą strofę patrząc do lustra, wtedy miej nas Boże w swojej opiece:)
Podobało mi się, bo znalazłem tu coś dla siebie - potwierdzenie tego, że kobiecość ma rózne odcienie - i każdy jest fascynujący:) Trochę mi zgrzyta w uszach ostatni wers pierwszej strofy: użyłaś tam czasownika niedokonanego, a wydaje mi się, że mocniej brzmiałoby to gdyby był on dokonany, np. "twarz jej bladością była syta", ale że nie jestem specjalistą tylko grafomanem, więc się nie przejmuj:)

[Dama Kameliowa]

Hehe...kto wie może i patrzyłam w lustro,włosy mam rozwichrzone ;)
Ale nie martw się,młoda Dama ma swojego armanda,więc innym nic nie grozi ;)
Pozdrawiam