Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

List do kosmity

Wzniosły_Krowodymacz
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Wzniosły_Krowodymacz

Wzniosły_Krowodymacz

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Okno otwarte
majtki na głowie
poczułem się
jak super-bohater
w ludzkiej obudowie
spierdalaj z drogi
zwierzaku domowy
będę latał
nie widzisz tego?
kopnę cię zaraz kolego
w końcu ustąpił
a ja skoczyłem
źle skończyłem

planeta na której
się urodziłem
tam gdzie ruchałem
tam gdzie dupczyłem
wrócę tam kiedyś
(jak mi żadne skurwysyny nie przeszkodzą)

ps.
wiertarkę mi oddaj
której mnie pozbawiłeś
bo cię za moment
kurwa zabiję.

Tomasz_Biela

Tomasz_Biela

Opublikowano
Opublikowano

teraz to arcydzieło nie ma brzmienia / zainscenizuj krótki urywek z listu do kosmity albo i nawet z całej obory pornograficznej / zrealizuj i wpuść na youtube / będziesz na szerszą skalę sławny niż tutaj / posłuchaj / tam cię młodzi degeneraci poszukujący bezcelowego czasu docenią zapewniam / jak się chce to wszystko da rade / a czuję że potrafisz zrobić z gówna jeszcze większe gówno /
działaj

pozdrawiam t /

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      Niedopita herbata

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Whisper of loves rain    Wiersz maluje przytulną koegzystencję w mansardzie, wśród dachów lubelskich kamienic pokrytych puszystym śniegiem.   Miało to specyficzny koloryt- przypominający emigrację w Paryżu albo stan wojenny.   Pełne uroku miejsce, poświęcenie sztuce, a przede wszystkim młodość i miłość unieważniały fakt trudnego życia (na stole tylko herbata i chleb). Dla peela były to najlepsze chwile.   Ostatnia część tekstu jest konstatacją, że wszystko można utracić, poza "chwilą" bliskości. Nawet jeśli nie ma już człowieka z którym dzieliło się ten wspólny świat.   Końcowe stwierdzenie, stanowi piękną puentę. Zostało napisane na przekór bezlitosnej rzeczywistości...
    • Posem
      Cykl dnia pierwszego

      Przez Posem · Opublikowano

      @Mel666 W tym wszystkim zastanawia jedno. Czemu tak się dzieje? Czemu jeden zginie od ugryzienia mrówki, a drugi żyje sto lat. No i ta bezsensowność, która aż krzyczy w Twoim wierszu. Może to po to, by komuś było łatwiej, albo by zrobić miejsce drugiej mrówce. Nie wiem. Ale to pytanie pewno zostaje na długo w człowieku. Pozdrawiam. 
    • Posem
      61#

      Przez Posem · Opublikowano

      Dzięki. Pozdrawiam. 
    • andrew
      swój świat ...

      Przez andrew · Opublikowano

      @Poet Ka Och ...

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Poet Ka
      swój świat ...

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @andrew Rwany sposób przechodzenia od myśli do myśli imituje chaos, którego doświadcza człowiek w codziennym życiu.   Wiersz jest próbą, a raczej wezwaniem do stworzenia sobie własnego świata i ostrzeżeniem przed tłumem.   Dwa ostatnie, krótkie wersy, niczym zaklęcia, dookreślają, że „swój mały świat” to „swój kawałek podłogi” i „azyl”.   Myśl oraz wezwanie są kierowane do bliskiej osoby (nie w całym utworze- ponieważ pojawia się forma "z nią", jest to element tej rwanej struktury), ale także do wszystkich ludzi – a właściwie do każdego z osobna.   Moim zdaniem ten urywany sposób pisania oraz powtórzenie myśli stanowią największą siłę utworu, nadając mu indywidualny rys.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...