Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Czas przemija.
Tylko wieczność ciągle trwa.
Mija dziś kolejny dzień.
Nie starzeje się ma dusza,
Nie rdzewieje moja miłość,
Ni się krew nie kończy sączyć.
Mija i kolejny miesiąc.
Nie rozumiem czemu boli,
Lecz wiem chyba po co.

Dusza cierpi bez miłości.
Bożą miłość duszo masz.
I choć żyjesz dla kochania,
Choć oddajesz mu swe serce,
Obie nogi, obie ręce,
Choć powierzasz mu swe życie,
Nie zapomnij o człowieku.

Kochać człeka
To nie pocałunki słać,
To nie siedzieć na kolanach,
To nie sypać prezentami.
Kochać to się dać całego.
Jedynego i jedynej. Jeden raz.

Mija właśnie stary rok.
Nie zmieniły się me oczy,
Choć zmieniło się spojrzenie.
Nie zmieniły się me dłonie,
Chociaż zmienił się ich dotyk.
Nie zmieniło się me serce,
Lecz, choć mocno jest dziurawe,
Chociaż setki nosi ran,
Kochać może jeszcze więcej.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


no dobra, krytyka: wersy nie zaczynać z dużych liter(chyba),
interpunkcji może zbyt wiele, jeśli byś chciał np. zostawić
jakąś przestrzeń do "własnej interpreacji", bo tak to wyłożyłeś
wszystko i brak tajemniczości trochę mi. Jeśli chodzi o liczbę
wersów w zwrotkach to zgadzają się pięknie- tak mi sie wydaje,
choć Ci którzy bardziej się na tym znają może jeszcze coś Ci
powiedzą. Zwłaszcza:9/7/6/9/; 7- wyróżnia człowieka co mi się
akurat podoba. Poeci powiedzieliby- nie używaj słów " dusza, serce"
ja nie mam nic przeciwko temu, lecz rozsądnie - nie w nadmiarze,
J. (: dobrego
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Eee..niekoniecznie, różnie to wychodzi mi się zdaje,
a ja bym się zastanowiła nad tymi ' wprawnymi' , przecież nikt z nas
ludzi doskonały nie jest(:J.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


I bardzo dobrze! Pochwalam w pełni, więc pisz, nie zostawiaj
wśród..gromady,ps/. ku wiarygodności mojej- też się nie znam,
będę czekać z niecierpliwością na kolejne(...) J.(:

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • Wolność

       

      Nie ma drugiego takiego słowa, które zrobiłoby tak oszałamiającą „karierę” w XXI wieku jak słowo wolność. Odmienia się je przez wszystkie przypadki. Manipuluje się nim na prawo i lewo. Wywraca się na drugą stronę tak aby znaczyło coś zupełnie przeciwnego, choć brzmi swojsko i krzepiąco. Propaguje się wolność wyboru i wolność od wyboru. Wmawia się, że można wybrać różne barwy wolności ale jednocześnie dodaje, że powinna to być barwa o określonej z góry nazwie. Można postawić pytanie: wolny wybór czy wolność wyboru? A co to jest wolność? Niektórzy „myśliciele” wmawiali, że wolność to uświadomiona konieczność. Wolność bywa mylona ze swawolą. Ale czy tak jest w istocie? Inaczej rozumie słowo wolność więzień w celi, a inaczej człowiek „wolny”. Dla więźnia w celi wolność oznacza rzeczywistość poza murami więzienia. Taki delikwent o tym marzy co to będzie robił, jak opuści mury więzienia: upije się alkoholem, napali się tytoniu, „trawki”, odwiedzi prostytutki..., no po prostu „zabawi się”. Taki człowiek jest podwójnym więźniem. Ma zniewolony umysł błędami moralnymi, które traktuje jako przejaw wolności. Kim zatem jest człowiek naprawdę wolny? To człowiek, który zna Prawdę. Prawdę, która wyzwala, a nie zniewala. Wyzwala z nałogów: alkoholizmu, narkomanii, seksoholizmu, etc. Wielu takich, którzy rozumieli wolność negatywnie zakończyło swoje życie przedwcześnie. Jaka to Prawda, która wyzwala człowieka? To Prawda Objawiona, którą możemy znaleźć w konserwatywnych kręgach Kościoła Powszechnego. Każdy, kto przyjmuje Prawdę, rozumie ją i wprowadza w życie, staje się wolnym człowiekiem, choćby był zamknięty w celi więziennej. Każdy, kto ma dobrze ukształtowane sumienie, uczy się siebie w kontekście nauk moralnych, doznaje czegoś więcej niż tylko doraźnej przyjemności. Doznaje wszechogarniającej radości, radości wewnętrznej, wewnętrznego poczucia szczęścia. Szczęścia, które polega na tym, iż udało się zrealizować w praktyce nauki moralne Mistrza z Nazaretu. Większość z nas zna obraz artysty malarza Delacroix „Wolność prowadząca lud na barykady”. Czy o taką wolność idzie? Czyżby rewolucja społeczna kiedykolwiek i komukolwiek przyniosła prawdziwą wolność? Czy raczej zniewolenie? Zwolennicy myśli rewolucyjnej uważają, że uczniowie Mistrza z Nazaretu są ograniczeni: tego nie wolno, tamtego nie wolno... . Tymczasem „my”, ojcowie i córki rewolucji, dajemy ludziom wolność totalną. Możesz robić co tylko zechcesz, co tylko przyjdzie ci do głowy. A to nie tak... . Granicą naszej wolności jest wolność innych ludzi. Prócz tego wszystkiego, wszyscy jesteśmy ograniczeni formą ludzkiej egzystencji (jako naturalną konsekwencję grzechu pierworodnego), a co za tym idzie tzw. „prawem naturalnym”. Doznawać wewnętrznej wolności, wewnętrznego szczęścia może tylko człowiek prawy, „dobry”. Czyż nie jest prawdą stwierdzenie, że gdy znajdzie się ktoś naprawdę dobry, to prędzej czy później takiego otrują (Sokrates) lub ukrzyżują (Jezus z Nazaretu). Cóż to za wolność dzięki której Mistrz kończy otruty lub ukrzyżowany? Otóż taka „wewnętrzna wolność” wedle niektórych jest wątpliwego dobra choć jest godna naśladowania i jest piękna. Tak w rzeczywistości nie jest; nie jest to wątpliwe dobro. Mistrz z Nazaretu zmartwychwstał (vide „Całun Turyński”) i cieszy się absolutną wolnością. I ci, którzy w całej pełni naśladują Mistrza z Nazaretu już tu na ziemi mają poczucie wolności absolutnej, która na nich czeka po śmierci. Więc wybór należy do ciebie, Czytelniku, albo wolność totalna albo wolność absolutna.

       

       

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...