Ballada o słodkiej Mariannie (kk)

[joaxii]

Marianna piękna panna
Szła żwawo raz przez las
To kwiatka powąchała
To ócz swych wzniosła kras

Szczebiocik jej dziewczęcy
Ptaszyny strącał z drzew
Słoneczko uśmiechnięte
Wsłuchało się w jej śpiew

Paluszki bielusieńkie
Listeczki wonne rwały
A dziki i jelenie
Spod stópek jej czmychały

aż nagle spośród krzewów
pacholę smagłe wyjrzało
i w oniemiałym zachwycie
z podziwem zagwizdało

„dzieweczko moja kochana
pozwól mi niechaj rozgniotę
ust twoich słodkie maliny
zobaczysz, co będzie potem”

spojrzawszy na smagłe chłopię
Marianna tylko westchnęła
I pokraśniała ze szczęścia
Na łąkę się osunęła

Pszczółki słodziutko bzyczały
Ptaszki tuliły się wzajem
Motylki się całowały
A łąka zdała się rajem

Kiedy Marianna otwarła
Oczu swych jasne krynice
Nie było już obok chłopięcia
Słoneczko skryło swe lice

Wiaterek w wicher się zmienił
Błękit się skrył za chmurami
I rozpętała się burza
Miotając piorunami

Deszczyk brutalnie smagał
Spalone wstydem jej lice
Aż wreszcie piorun trzasnął
Mariannę już nie dziewicę.


[sub]Tekst był edytowany przez joaxii dnia 03-09-2004 11:45.[/sub]

[Wuren]

Powiem tylko: hahahaha :)
Dziękuję za wesołość :)

Pozdrawiam
Wuren

P.S.
"Szczebiocik jej dziewczęcy
Ptaszyny strącał z drzew "

Ukłon w stronę Shreka??
:)

[Marek Paprocki]

wszystko jest poezją jak mawiał Stachura i nikt mi nie powie...

[Messalin_Nagietka]

poytanko kulisty to piorun był czy taki zza chmury ? to ważne
MN

[Giovannii]

Czuję się tak lekko po przeczytaniu:)))
Pozdrawiam
G.

[natalia]

świetnie się czytało :)
plus za znakomicie oddaną scenerię :)

Serdecznie pozdrawiam
Natalia