Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

dzieci których nikt nie przytulał

dzieci których
nikt nie przytulał
gdy tak bardzo
tego potrzebowały
które umierały
z samotności
z rozpaczy
z lęku
gdy ich rówieśnicy
bawili się
z uśmiechami na twarzach
ich oczy
były pełne łez
i strachu
w domu była wódka
był strach którego
nie da się wyrazić
słowami i agresja
której nie da się
opanować
dzieci..
tak bezbronne
tak okaleczone
zeszmacone
zniszczone
od małego
uczone wszystkiego
najgorszego
od małego uczone
jaki okropny
jest świat
gdzie rządzi
prawo pięści i układów
gdzie można dostać
wpierdol za wygląd
za ubranie za coś
albo za nic
tak dla zabawy
dzieci wychodzą z domów..
wychodzą wściekłe
wygłodzone miłości psy
urwane z łańcuchów
rozszarpują innych
wyjadają im wnętrzności
zagryzają siebie nawzajem
kaleczą samych siebie
czasem wpadają
albo skaczą pod
rozpędzony pociąg
który nie zdąży wyhamować
świat pełen jest
dorosłych dzieci
których kiedyś
nikt nigdy nie
przytulał

Opublikowano

"świat pełen jest
dorosłych dzieci
których kiedyś
nikt nigdy nie
przytulał" to najbardziej zapamiętam

faktycznie dosłownie, ale mimo, że długie przeczytałem ciągiem:)wiele pracy Cię jednak czeka
to tylko jakaś relacja, mimo, że dla mnie ciekawa to jednak-sory- za mało poetycka.
musisz dowiedzieć się o paru rzeczach a będzie coraz lepiej.

pozdrawiam Nikodem

Opublikowano

zgodzę się, że jeszcze dużo pracy przede mną jeśli chodzi np. o układ wersów, stylistykę itd. a jeśli chodzi o poetyckość to niestety nie lubię pisać uduchowionych, poetyckich wierszy tylko wolę takie proste, może za proste.. pozdrowienia dla Marcina i Nikodema

Opublikowano

ale się rozpruło z pana, ślinotok się wylał i dobrze czasem trzeba z siebie wyrzygać aby się oczyścić
można było podzielić na strofy dla przejrzystości
sprawy ważne, ale można było wyciągnąć bardziej związły wywar
pozdrawiam świątecznie i pisać dalej
r

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Sami znamy najlepiej własne cienie, można się tylko nauczyć z nimi żyć. Ciekawy wiersz. Pozdrawiam 
    • @andrew   "Sukienka wisząca na krześle" - sensualny obraz bliskości. Kobieta obok to tęsknota za delikatnością. Dziękuję Andrew. Podoba mi się to, co napisałeś.   @Jacek_Suchowicz   noc w prosektorium nauka anatomii trwa po omacku   @Nata_Kruk   Jeśli chodzi o grafikę - w Nano Banana jest fajne to, że ona tylko rysuje, a ty tworzysz. Mówisz programowi, co widzisz, a co chciałbyś zmienić. Małe okręty to krwinki, atomy, z nich jesteśmy stworzeni - tak myślę, ale każdy ma swój obraz, czym są te łajby. Uczę się w bólach. Chyba to rzucę :)   @FaLcorN   Nie ma ambicji na dalekie podróże. Wystarczy mi zagubiona stacyjka w środku lasu. Dziękuję.   @Łukasz Jurczyk   Małe układy stwarzają świat, który nie dąży do wielkości. Wystarczy dotyk, czułe słowo, by życie nabrało wartości.   @Berenika97   "Kocham cię, kochanie moje" - tyle wystarczy, ale dla własnej rozrywki postanowiłem, powiedzieć więcej. "Metafizyka dzieje się pod skórą" - doskonałe. Wiem, że mamy inne zdanie na ten temat... Niebo jest metaforą przestrzeni ukrytej w nas, odnajdujemy w niej Boga.    *   Dziękuję za wspaniałe komentarze. Pozdrawiam serdecznie :)    
    • Tyle we mnie uczuć mokrych — padają, burzą się, odpływają. Deszcze łez nie samotnych mokną na ścianie twarzy. A ja pragnę tej wody, co płynie w duszy, gorącej jak gejzer, parującej szczęściem. Niech smutek utopi się w kałuży, duszo moja, bądź oceanem szczęścia. Płyń tam, gdzie nie ma złych fal, gdzie wicher staje się lekką bryzą, w statku nadziei ku portowi miłości, gdzie z wiarą wieczną krzyczę: Kocham życie.
    • Kwiecień ułożył się naręczem tulipanów na moim ramieniu. Przeniknął przez skórę i dotarł aż tam, gdzie drżenie. W słowach ukrył ptasie szepty, prawdziwe tylko dla mnie. Muskał wiatrem kobiecość i prowadził w stronę słońca. Potem potrząsnął lekko pierwszą burzą. Otworzyłam oczy i poczułam jego niestałość. Zmokłam w deszczu.
    • @Berenika97 Bardzo trafnie skomentowałaś, to wiersz o mojej mamie. Dziękuję Bereniko:):) @Alicja_Wysocka Dziękuję Alicjo:):) pozdrawiam:):)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...