I Przyjdź Królestwo Twoje...

[Artur Pajor]

Znieruchomiały człowiek patrzył pustym wzrokiem. Uginał się w kolanach, rzekłbyś pijak.
Trząsł się przy tym cały, rzekłbyś w konwulsjach.
Nie był pijany. Nie trzęsła nim febra. Człowiek się bał. Zwyczajnym, prostym strachem prostych ludzi. Strachem który dusi w gardle, przewraca żołądek, paraliżuje kończyny, oślepia i niszczy.
Odwiecznym zwyczajem, strach motywował również. Dawał siłę rzadko spotykaną w dzisiejszych czasach.
Człowiek był zmotywowany.
Patrzył pustym wzrokiem na światełka tańczące po niewielkich wybrzuszeniach płynącej w dole ciemnej wody.
Miasto żyło.
I jak wszystko co żyło, potrafiło również paskudzić. Zapach bijący z dołu, zdawałoby się, potwierdzał tę tezę.
Cień przeleciał nad jego głową.
Człowiek w końcu wstał. Zachwiał się. Na tej wysokości było dość wietrznie. Przytrzymał się stalowej konstrukcji, jednej z misternie wplecionych w całość, mozaiki stalowych rur.
Dzieło wielkiej myśli, wielkiej odwagi, wielkiej dominacji.
Człowiek poprawił koloratkę. Wyciągnął z kieszeni krucyfiks. Długo się wpatrywał w Jego oczy. Oczy pełne boleści. W Jego ręce i nogi, każdym muskułem oznajmiające światu najwyższe cierpienie. Popatrzył i splunął.
Z olbrzymią złością cisnął krucyfiks w ciemną, śmierdzącą wodę.
Przymknął oczy i zaufał dłoni.
Niewidzialnej.
Tajemniczej.
Którą czuł, odkąd zrozumiał.
Poddał się jej naporowi.
Sutanna zatrzepotała na wietrze, niby skrzydła nietoperza.

[Marcin_Erlin]

Cytując taką jedną osobę z "orga" zapytam: I co, wygadałeś się?