Nie pamiętam

[Dama Kameliowa]

Nie pamiętam twojego imienia
Nie wiem od jakiej litery zacząć
Tak by choć trochę była twoja

Nie pamiętam słów wspónie wypowiadanych
Nie wiem co napisać na czystej kartce
Tak by choć trochę to przypominało słowa

Nie pamiętam nocy razem spędzonych
Gdy dwa ciała grzały się w swym ogniu
Nie wiem ile drewna dorzucić do kominka
Tak by znowu było ciepło w czerech ścianach

Nie pamiętam blasku księżyca srebrzystego
Nie wiem ile świec zapalić w oknie
Tak by było tak samo jasno

Nie pamiętam twojej postaci
Nie wiem jak wywołać te wyblakłe zdjecia
Tak by było widać choć odrobinę Ciebie

Nie pamiętam tych dwóch ostatnich słów
Nie wiem gdzie ich szukać
Tak by znów móc cieszyć się życiem

[Gryf]

Witaj Damo Przyjaciółko.

Wpisuję się Tobie po długim milczeniu
Walczyłem z życiem i z jego szarością
Już byłem przgrany w osamotnieniu
Lecz jednak powstałem z nadzieją radosną

Słońca i Tobie jak zawsze przesyłam
Niech blaskiem swoim ucieszy Twa duszę
Niech siłą przyjaźni troski wymywam
Niech serdecznością łzy gorzkie wysuszę.

Pozdrawiam Cię Damo jak zawsze.

[Michał Gomułka]

Zapowiada się na coś wielkiego, ale to upływa z każdym "nie pamiętam" od około czwartej zwrotki. Literówki, interpunkcja. Oj... DLACZEGO? Niezgrabność i nieporadność, np.:

Nie pamiętam słów
to przypominało słowa

A powyższe się dzieje w jednej zwrotce.

Mimo to wiersz znów ma Twojego ducha i to sprawia go nieprzeciętnym. Choć chciej pracować nad tym "duchem".