my, dzieci pustyni...

[Maja Jaszczurka]

my, dzieci pustyni
dzieci strzegące oazy miłości
chcemy prawdy
w tym momencie
(taniec, gniew i ogień)
gdy wiemy wszystko
w tej jednej chwili

(magik otwiera pudełko
pstryk)
lecą iskry
a publiczność klaszcze
(wielkie zdziwienie, chwila i... przerażenie)
każdy z nich zmienia się
w pustynnego skorpiona albo węża, i
ucieczka nie ma sensu

zagubione dziecko pustyni
- gdzie twoja mamusia?
nie płacz, kochanie, wszystko będzie
dobrze,
i piasek nie będzie już drażnił ci
oczu
i nie bój się
nie bój się więcej prawdy
nie odkrywaj więcej prawdy,
bo cię zabiję!

[Marek Ciućka]

Za samą pustunię masz ogromniastego "+"...

Wydaje mi się, żę trochę się zakręciłaś w 4 ostatnich wersach - a mogło być tak dobrze. Druga strofa jest rewelacyjna i co z tego, że prozaiczna...

Może te 4 ostanie wersy poprostu usunąć?

Pozdrawiam ;o)

[Maja Jaszczurka]

dzieki za komentarz i tez pozdrawiam :)