Tęsknota za Melancholią

[Gość]

Moja tęsknota przybiera kolory jesieni;
żółci, brązu, purpury i zgniłej zieleni,
o poranku snuje się mgłą na ściernisku,
wyciska mi łzy dymem przy wieczornym ognisku.
Zachodni wiatr szarpie liście na drzewach,
na suchych badylach tęsknie mi śpiewa,
porusza szuwary w zakolach dalekiej rzeki,
niesie mi głos dziewiczy, słodki, kochany, daleki...
W mej głowie plączą sie potargane myśli,
ogarnia mnie bezwład opadających liści.
Tęsknota układa z nich kształty, kontury,
mozaikę rzuca na pola, lasy i góry
tej Melancholii, która me lato żegnała;
gdy znikła w oddali, moją tęsknotą się stała.

Champhol 21.09.2009

[Gość]

Ta jesienna melancholia...
Ładnie się czyta Twój spokojny wiersz Eugeniuszu.
Pozdrawiam
Jolanta

[Gość]

Dziekuję Ci Jolu, że mnie zauważyłaś; jak wszyscy i ja cenię sobie Twoje komentarze! A jesień i melancholia jeszcze leży na sercu. Ciepło pozdrawiam.

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zawstydzasz mnie Eugeniuszu, bo z wielką nieśmiałością komentarze ośmielam się wklejać.
Ale dziękuję za Twoje słowa.
A melancholia? I ona potrafi być piękna.
Póki nie staje się wszechobecna.
Nie daj się jej zdominować.

Pozdrawiam i ja ciepło