Dwa serca...

[Ryszard Kisiel]

Na ciężkie dożywocie skazane,
Za to co być mogło a nie było.
Za to co najmocniej serce rani,
Za wielką niespełnioną miłość.

Krwią malowane ich małe cele,
Ogrzewane ciepłem wyobraźni.
Oświetlone światłem beznadziei,
Co ciemnością swoją oczy drażni.

Jak w najgłębszej oceanu głębi,
Siedzieć muszą w przeraźliwej ciszy.
Choć stukają jak serca gołębi,
Ich stukania i tak nie usłyszysz.

Tylko serca siebie dobrze słyszą,
Rozmawiając znanym sobie kodem.
Przesyłanym myślami i ciszą,
Oraz niewidzialnym światłowodem.

Chociaż nigdy siebie nie zobaczą,
A tęsknota odbiera im siły,
To i tak dla siebie wiele znaczą.
Zawsze będą jednym rytmem biły....

R

[krzysztof marek]

"Tylko serca siebie dobrze słyszą,
Rozmawiając znanym sobie kodem."
szczęśliwa cela... dobrze że ją opisałeś Ryszardzie. pozdrawiam serdecznie :)))

[Gość]

O sercach sercem napisane i do serca wpadły słowa Twoje Ryszardzie.
Obudziły jakieś szepty znajome...
Dziękuję i pozdrawiam ciepło

[Gryf]

Bo w rytmie serc dwóch zakochanym
Kod jest tajemny, im rozumiany.
Nikt z zewnątrz rozmowy tej nie pojmuje,
Daremnie piosenki tej nasłuchuje.

Serdeczne pozdrowienia Ryszardzie, dawno nie byłem u Ciebie.

[Łukasz Michał K.]

zgrabnie napisane...i mocno liryczna tematyka...dwa plusy :)

[Anna Kowalczuk]

Masz całkowitą rację.. daremnie usta strudzone są słowami, skoro serca biją jednako.
Pozdrawiam :)