wiersz z połowy miesiąca

[Katarzyna Leoniewska]

jeszcze starczy nam żeby się kochać do pierwszego
spalonego czajnika

potem łzy z aluminium w kolorze kiczowatym
wygwizdane batalie o wrzątek i powietrze

mała dziewczynka oszukuje ciało małą czarną

a jeśli rozsypie zapałki nie podpaliwszy baśni
nie wybaczy im zima

[Agata_Lebek]

Myślę jeszcze nad tym wersem :
mała dziewczynka oszukuje ciało małą czarną
może tak lepiej?:
dziewczynka oszukuje ciało małą czarną
Wrócę. Pozdrawiam :)

[Tomasz_Piekło]

Może pierwsze zdanie tak, ale reszta raczej nie. Pozdrawiam

[BARBARA_JANAS]

Nieco pocięty ten tekst...Pozdrawiam.

[Stefan_Rewiński]

Poszarpane toto. Pozdrawiam.

[Agata_Lebek]

jeszcze wystarczy nam żeby się kochać do pierwszego
spalonego czajnika
potem łzy z aluminium w kolorze kiczowatym
wygwizdane batalie o wrzątek i powietrze
dziewczynka oszukuje ciało małą czarną
a jeśli rozsypie zapałki nie podpaliwszy baśni
nie wybaczy im zima

Zapis to sprawa drugorzędna. W formie, którą zaproponowałam powyżej pewnie miałby więcej zwolenników (?)
Po wygładzeniu na swoją nutę coraz bardziej podoba mi się ten wiersz. Od początku mi się podobał, ale teraz jeszcze bardziej.
Wers o małej czarnej "kapitalny" jak dla mnie.
Pozdrawiam.

[Katarzyna Leoniewska]

Barbaro i Stefanie, pocięte w sensie zapisu czy także treści?

Agatko, możliwe, że lepiej wygląda w Twojej wersji ;)

[f.isia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

wywaliłabym ino kolor kiczowaty (no bo co to ma niby znaczyć "kiczowaty"? kicz-niekicz? trochę kicz? ;)
"mała" oszukująca małą czarną - dla mnie - jak najbardziej,
z puentą przez pewien czas nie mogłam się dogadać, ale zdaje się już pojęłam "dowcip" ;)

tą razą na tak (ale bez kiczowatych)

[Katarzyna Leoniewska]

Wezmę pod rozwagę... "kiczowatość" ;) Dzięki.

[Toby]

Aż się boję zapytać o jaką "małą czarną" się w tym wierszu rozchodzi ;)
Personifikacja "zimy" dobrze zrobiła temu wierszowi. Jak na moje oko, to ona przesądza o całej sytuacji dziejącej się w przedstawionym mikroświecie. Dominuje, rozdaje role, w końcu zawładnia bohaterami. Jedna skucha któregoś z nich - i zima nie "wybaczy" - cóż za łaskawca z niej;)
Związek jest tu pokzany jako gotowanie wody; wrze, kipi, wtedy jest dobrze - nie ma nudy.
"Łzy" z aluminium /na czajniku/ - to chyba to, widziałem kiedyś ;), "wrzątek", "powietrze" /z czajnika?/ to towarzyszące temu spektaklowi rekwizytorium, zresztą prawidłowo wpisujące się w całą historię owej "pary" z czajnika /jego i jej/...
Gorzej będzie, jak się przedobrzy /nadużywanie tej drugiej strony, a może nawet zdrada?/ a "czajnik spali "/ czyli cała ta otoczka pryśnie, konwenanse?, w których wzajemne relacje są utrzymywane/, wtedy lipa...
I znów wracając do zimna, oto okazuje się że to tylko "baśń" , to całe gotowanie wody, emocjonalno-seksualna kipiel, które trzeba stale podpalać i to umiejętnie oraz zręcznie. "Zapałki" w ręku niezgraby, które "się rozsypią" to już porażka w grze.
Wiersz naprawdę przemówił, silnym głosem, ma "parę" :)
Pzdr.
T.

[Katarzyna Leoniewska]

Ucieszyłeś mnie swoją interpretacją niezmiernie! :)
Bardzo zbieżna z tym, co chciałam przekazać. Idealnie niemal. ;)

Ps. Małą czarną rozumieć po swojemu...
(choć możliwe, że to po prostu kawa)

;)